VENILA KOSTIS

vintage shop

2012-02-12T13:59:00.000-08:00

W słowie na niedzielę inspirująca kampania reklamowa. Wszyscy wiemy, jak promuje się American Apparel, Diesel i Benetton. Przed Wami genialna sesja sklepu vintage. Kolejny raz okazuje się, że siła przekazu tkwi w jego prostocie. Jak Wam się podoba?

fot. adsoftheworld.com

Couchsurfing

2012-02-11T10:00:00.000-08:00

Kilka razy pytaliście mnie o to czy polecam couchsurfing, czy uważam, że jest bezpieczny itd. Odpowiem Wam, przedstawiając swoją historię.

Pierwsza okazja do couchsurfingu nadarzyła się w czerwcu 2009 roku, kiedy wraz z Pawłem wybraliśmy się do Szczecina na koncert Limp Bizkit. Już same bilety i podróż nadwyrężyły nasz studencki budżet dosyć poważnie, więc postanowiliśmy zaoszczędzić na noclegach. Nie będę tu teraz zmyślać i pisać o idei couchsurfingu, bo wtedy traktowaliśmy couchsurfing jako formę bezpłatnego noclegu. Na początku było trochę sztywno i niezręcznie spędzać wieczór z całkowicie obcą osobą, ale po kilku godzinach rozmów, atmosfera znacznie rozluźniła się, a my z uśmiechem wspominamy do tej pory szalone opowieści Doroty.

Kolejnym momentem do skorzystania z couchsurfingu była podróż do Włoch (dodawałam relację tu i tu). W Bolonii spędziliśmy dwie noce u Argentynki Danieli. Daniela mieszkała przy samym Piazza Maggiore, a więc przy głównym placu w mieście, na śniadanie jadła (celowo używam tego czasownika) espresso i papierosa, a wieczorami popijała ze znajomymi wino.Po raz pierwszy też zrozumieliśmy, że couchsurfing to coś więcej, niż darmowe wakacje, to przede wszystkim możliwość poznania stylu bycia danej narodowości i przez kilka dni życie zgodnie z ich przyzwyczajeniami.

Po Bolonii udaliśmy się do Maranello, mekki Ferrari, skąd odebrała nas Francesca. Na jeden dzień wyjechaliśmy sobie na włoską wieś, rozkoszując się widokami i nieocenionym, miejscowym przewodnikiem, dzięki któremu odwiedziliśmy miejsca niekoniecznie turystyczne. Koniec naszej podróży po regionie Emiglia-Romania to krótkie wakacje w Rimini u dwójki staruszków-hippisów: Vilmy i Prady. Oboje mieli mocno ponad 60-lat, ona pochodziła z Włoch, on z Brazylii i byli mega-inspirującą parą. Jeździli na motorze, a wieczorami czytali sobie książki leżąc na hamaku. Ich luzackie podejście do życia było widać szczególnie po ilości przeterminowanych produktów w lodówce :)

Francesca

Vilma&Prada

Kolejną przygodą była już podróż dookoła świata. W Nowym Jorku dwie noce spędziliśmy u Sunithy i Naveena, małżeństwa z Indii. Ta urocza para doskonale odzwierciedlała maksymę 'american dream'. Ona pracowała na ważnym stanowisku w DKNY, on zajmował kierowniczą pozycję w firmie technologicznej. Mieszkali obok Penn Station, centralnie nad sklepem B&H. Nauczyli mnie przede wszystkim pozytywnego podejścia do życia. Na pożegnanie przyrządziliśmy im naleśniki. Może wyda się Wam to banalne, ale takich typowych naleśników, jakie robimy w Polsce nie jedli, bo na co dzień zajadają się amerykańskimi pancakesami.

Sunitha

Los Angeles przynosi znajomość z Ryanem (pisałam o tym tutaj) oraz Lauren. Lauren to typowa, bogata Amerykanka. Mieszkała w jednym z bardziej ekskluzywnych apartamentów w Downtown, studiowała projektowanie obuwia i krótko mówiąc nieźle bawiła się za pieniądze swoich rodziców. Pomimo wspólnych zainteresowań, chyba nie przypadłyśmy sobie do gustu. Jej życiowym celem były codzienne imprezy, po których musiała zażywać tonę ibuprofenów (jeśli byliście w Stanach, wiecie, że tam wszystko jest dwa raz większe - opakowania z lekami również), by móc zwlec się z łózka o godzinie 15. Domyślam się, że za cholerę nie wiedziała, gdzie leży Polska, ale dzielnie z nami dyskutowała o tej części globu :)

Ryan

Lauren

Kolejny raz couchsurfing spędzamy w Nowej Zelandii u Frances. Kobieta ma ok. 60 lat, jest malarką i instruktorką jogi. Oprócz niej uroczy, drewniany domek zamieszkuje pies Paddy i kot Vincent. Frances to bardzo inteligentna kobieta - orientowała się w sytuacji gospodarczej i politycznej w naszym kraju, nie kryjąc zresztą, że jesteśmy pośmiewiskiem dla świata (byliśmy u niej kilka miesięcy po katastrofie w Smoleńsku). Prowadziła tryb życia bardzo przyjazny środowisku. Wszelkie resztki jedzenia przeznaczała na kompost, segregowała śmieci itd. Jak sama mówiła, wszyscy mieszkańcy NZ są dumni ze swojego kraju i dbają o niego z należytym szacunkiem. Chyba wyobrażacie sobie nasze zdziwienie, kiedy siedząc w nocy na Internecie, nagle przestał nam działać. Okazało się, że dosłownie wszyscy sąsiedzi, wyłączyli na noc routery.

Frances

Postój w Singapurze pozwala nam poznać uroczą Chinkę Minmin, która zamieszkuje niezwykle klimatyczny i luksusowy apartament z basenem, jest niesamowicie sympatyczna i prowadzi z nami konwersacje do wczesnych godzin rannych, choć następnego dnia cały dzień spędzi w szkole. Opowiada nam o swojej rodzinie, która mieszka w Malezji, o obyczajach w jej kraju, standardzie życia itd. Wyjeżdżamy od niej z myślą, że była jedną z ciekawszych osób, jakie do tej pory spotkaliśmy. W Singapurze spędzamy jeszcze jedną noc u May, która z kolei pochodzi z Birmy. Jej mieszkanie znacznie różni się od domu Minmin. Panują tu raczej dosyć skromne warunki i zasady podyktowane przez religię. Okazuje się, że dziewczyny i chłopcy śpią w osobnych pokojach, toteż zostajemy z Pawłem rozdzieleni. Ja śpię w pokoju z May oraz Becky (Brytyjka, która również jest w podróży dookoła świata). Rano spotyka nas niespodzianka, otóż o godzinie 4, kiedy cicho zbieramy się na lotnisko, wstaje cała rodzina May, żeby nas pożegnać. Jej mama częstuje nas jeszcze mlekiem, ale dziękujemy i uciekamy. W momencie, kiedy orientujemy się, jak luksusowe jest lotnisko Changi Singapore, żałujemy, że nocy nie spędziliśmy jednak tam.

Minmin

May

Wracając do Wrocławia nie zapominamy o przyjemności, jaką daje poznawanie ludzi przez couchsurfing. Zorganizowaliśmy zatem w domu Sylwester, zapraszając całkiem obcych ludzi z forum :) Przyszedł m.in. mieszkający we Wrocławiu Andy z Korei oraz Mathias z Austrii. Każdy przyniósł przyrządzone przez siebie danie i muszę wam przyznać, że był to zdecydowanie jeden z lepszych Sylwestrów, jakie miałam okazję spędzić do tej pory.

Kończąc mój długi wywód, przedstawię Wam jeszcze Larissę, która spędziła u nas kilka dni w czerwcu tamtego roku. Larissa jest Amerykanką, ale pewnego dnia stwierdziła, że życie w Californii ją nudzi i zaczęła podróżować po świecie. Mieszkała w Nowym Jorku, Londynie, Szwecji, a do nas zawitała w połowie przeprowadzki na Ukrainę. Spędziliśmy wspólnie cudowne dni, pokazując jej Wrocław, degustując polskie jedzenie, a nasza znajomość trwa do dziś, prawdopodobnie niedługo spotkamy się w Pradze. Uwielbiam tę dziewczynę, pewnie również się w niej zakochacie, podczytując jej blog "Solo Female" o podróżowaniu w pojedynkę.

Larissa

Wnioski czy warto korzystać z couchsurfingu, wyciągnijcie sami. Ale uwaga, to grozi uzależnieniem - jeśli raz spróbujecie, prawdopodobnie nie będziecie potrafili już inaczej podróżować.

bang bang!

2012-02-10T10:15:00.000-08:00

Relacja dosyć uboga w zdjęcia, ale była wczesna godzina poranna (12. heloł!), a na mnie czekało przepyszne śniadanie. Rozumiecie chyba, dlaczego nie miałam motywacji do pozowania? Poza tym później miałam już fioletowe zęby i nie wypadało pokazywać się światu. Mam za to dla Was krótkie video nakręcone telefonem.

W dzisiejszym odcinku chwalę się rajstopami Les Queues de Sardines. Kosztowały niemało, ale od kiedy tylko usłyszałam o tej firmie, wiedziałam, że prędzej czy później zaopatrzę się w choć jedną parę. Najtrudniej było chyba zdecydować się na wzór (tak, jestem kobietą i szybkość w podejmowaniu decyzji jest mi obca), ale w końcu stanęło na tym:

foto/ video: Paweł

marynarka: zara, sukienka: love clothing, rajstopy: les queues de marines, buty: bronx, płaszcz: h&m, komin: reserved, torebka: h&m, kapelusz: vila (boozt.com)

Podróże małe i duże

2012-02-09T14:04:00.000-08:00

Kilka razy dzieliłam się już z Wami zdjęciami z podróży (Nowy Jork, Nowa Zelandia, Los Angeles, Tokio), ale tych zdjęć z pewnością jeszcze nie pokazywałam. A gdyby komuś było mało, zapraszam na mój blog z podróży: 27trip.blogspot.com Miłego oglądania!

1-6 Nowa Zelandia | 7-8 Nowy Jork | 9 Healsville, Australia | 10-12 Tokio

Flashback

2012-02-08T12:22:00.001-08:00

Dziś, drodzy Państwo cofamy się o 5 (pięć!) lat do 2007 roku i oglądamy zdjęcia pt. 'jak się nosiłam, kiedy nie byłam szafiarką' oraz 'jak wyglądałam, kiedy nie miałam jeszcze zmarszczek'.

fot. Paweł

płaszcz, szalik: h&m, bluza: house, sukienka: vero moda, bluzka: zara

Blogerki modowe z Wrocławia

2012-02-07T14:54:00.000-08:00

Jak donoszą regionalne media, dnia 31 stycznia tegoż roku pańskiego w klubie Salvador doszło do spotkania wrocławskich top - blogerek oraz ex-blogerek. Nasi paparazzi przyłapali je na spożywaniu napojów wyskokowych oraz opróżnianiu knajpy z wszystkich dostępnych opakowań chipsów paprykowych. W zlocie wzięły udział: Beata, Kinia, Gabi, Magdalena, Angela oraz Pola. Dziewczyny zachowywały się bardzo głośno, zwracając na siebie uwagę gości. Wybrzydzały w zamówieniach, pokładały się na kanapie ze śmiechu, śmierdziały papierosami, robiły głupie miny do zdjęć i odmawiały składania autografów. Na miejsce, z powodu zamieci śnieżnych nie dotarła Ada oraz Marchewkowa. Podczas wyjścia z klubu dziewczyny ukradły, a kolejno opróżniły i zdewastowały darmowe, promocyjne drinki. Ponoć zabawa była przednia.

Słownictwo branżowe

2012-02-06T13:09:00.000-08:00

Drodzy czytelnicy. Latem wymądrzałam się na temat neologizmów, dziś na warsztat biorę słownictwo branżowe. Zastanawiam się i wciąż nie wiem, gdzie leży wina nadużywania zwrotów anglojęzycznych i posługiwania się niepoprawnymi formami? Czy obco brzmiące wyrazy sprawiają, że dana rzecz zyskuje na wartości, dowartościowują w oczach innych mówiącego? A może są jedynie niewinną kalką w dobie kultu naśladownictwa zagranicznych blogerek i magazynów modowych?

Analiza:

Wśród obuwia prym wiodą loafersy, biker boots, wedges, sneakersy i melisski. Gdzie się podziałyście poczciwe trzewiki oraz czy posiadanie zwykłej pary szpilek, żadnych tam high heel shoes i peep-toe to już wiocha? To samo z torebkami. Wyszłam dziś na spacer z taką normalną i dopiero teraz, analizując przykłady do notki zrobiło mi się smutno. Świadomość, że ani to shopper ani nawet clutch wpędziła mnie w kompleksy! Ale nie ma czasu na łzy, wycieram je pospiesznie w vintage blazer i jedziemy dalej.

Już nie mówimy, że coś jest dwukolorowe, ono jest two tone. Zresztą kolory też już nie te same, co kiedyś. Modnie jest znać całą gamę barw Pantone (gruszkowy, groszkowy, cytrynowy, oranż itd. - im dalej w sad, tym lepiej, a my głupie myślałyśmy, że musztardowy to szczyt lansu). Jeśli chodzi o ~~biżuterię~~ biżu - zastąpiło ono pierwotne słowo 'biżuteria', gdyż to ostatnie źle układało się w ustach, a liczba sylab była nie do ogarnięcia dla pań fashionistek. Pośród biżu wyróżnić możemy: charmsy (o nie, nie moje drogie, bransoletki są dla plebsu), hair cuff (gumka do włosów umarła śmiercią przez uduszenie). Natomiast nawiązując do pory roku warto wspomnieć także o czapce. Koniecznie mówcie na nią: beanie!

Na koniec pragnę zaznaczyć, iż moja notka ma charakter czysto humorystyczny. Co prawda za materiał badawczy posłużyły mi wasze blogi, ale nie mam zamiaru nikogo potępiać i krytykować. Na dowód współwiny, przyznam, że używam przymiotnika 'modowy', choć Słownik Języka Polskiego uparcie twierdzi, że takie określenie nie istnieje.

Pisałam to ja, Venila, siedząc w swetrze rocznik 2010.

'Charakter człowieka najlepiej określa się przez to, co uznaje on za śmieszne.' Goethe

take home a carton!

2012-02-05T11:57:00.000-08:00

A dziś zapraszam na same zdjęcia. Enjoy!

fot. Paweł

żakiet: zara, spódnica: amisu, t-shirt (męski): reserved, kołnierzyk: raramodo, buty: bit tiendas

Dziennik zakrapiany rumem - recenzja

2012-02-04T14:58:00.000-08:00

Trailer sprawił, że z biegu, w kapciach miałam ochotę biec do kina. Obiecywał tonę inspiracji, niesamowity klimat no i Deppa w najokazalszej postaci. Jeśli nie dane Wam było obejrzeć jeszcze tej produkcji, proponuję poprzestać na zwiastunie.

Wraz z nieśpiesznie wypijanymi drinkami, które średnio co pięć minut sączyli główni bohaterowie, równie powoli rozwijała się fabuła. Właściwie jeszcze 9 minut przed zakończeniem miałam nadzieję na jakiś zwrot akcji, mega uniesienie, zaskoczenie, puentę. Niestety w tym filmie trwa wieczna sjesta. Nie wiem czy reżyser tak się wyluzował, był pod wpływem tytułowego rumu czy z nudów usnął w połowie zdjęć i resztę zrobili za niego stażyści, ale ostatecznie produkcja jest bardzo słaba i sytuacji nie ratuje nawet Johny Depp (mówię to ja, jego wielka fanka).

Co prawda na Facebooku pisaliście mi (a to prawie jak doniesienia z zagranicznej prasy!), że film jest kiepski. Gdybym Was posłuchała, znacznie ciekawiej spędziłabym ostatnie 1.5 godziny... A tak, nuda panie, nuda. I w dodatku kac.

Paris London Dachau

2012-02-03T13:58:00.000-08:00

Gdybyście zastanawiali się, dlaczego tak często tu piszę, odsyłam do posta na Facebooku.

W dniu dzisiejszym pragnę przedstawić Wam mój najnowszy, a jednocześnie jedyny wyprzedażowy zakup: czapkę z pomponem zdobytą za jedyne 3,5 funta w sklepie Asos. Jeśli śledzicie mój blog na bieżąco, pewnie zauważyliście, że bardzo lubię wszelkie nakrycia głowy, począwszy od chustek po kapelusze na czapkach skończywszy. Toteż nie mogłam sobie odmówić skorzystania z takiej okazji.

fot. Paweł

Z rzeczy mniej modowych, wybrałam się dzisiaj do biblioteki i wyszłam stamtąd szczęśliwsza i bogatsza o trzy pozycje książkowe, które już dawno chciałam przeczytać (R.Cusk 'Arlington Park', A.Drotkiewicz 'Paris London Dachau', Z.Smith 'Białe zęby'). Czytaliście? Swoją drogą jestem w trakcie lektury dwóch innych książek, ale nic nie stoi na przeszkodzie, by dorzucić jeszcze kolejne tytuły.

Cóż jeszcze? Karolina Malinowska wyróżniła moją stylizację na łamach Siemens Fresh Look (o tu). Od dzisiaj się lubimy. Przyszły też do mnie, wygrane w jakimś konkursie kalosze Heavy Duty. Niestety są w koszmarnie jasnym kolorze i szczerze mówiąc na razie nie mam na nie pomysłu. Jeśli zabłysnę i dojdę do tego, w jaki sposób uatrakcyjnić obuwie, które kojarzyło mi się do tej pory ze stajennymi, nie omieszkam się pochwalić.

Do zobaczenia. Jutro.

na chwilę tu jestem i tylko na chwilę

2012-02-02T14:39:00.000-08:00

Minęli się jak obcy,

bez gestu i słowa,

ona w drodze do sklepu,

on do samochodu.

Może w popłochu

albo roztargnieniu,

albo niepamiętaniu,

że przez krótki czas

kochali się na zawsze.

fot. Paweł

Niektórzy lubią poezję, mawiała. Pierwsze fascynacje jej twórczością widoczne są w moich młodzieńczych pamiętnikach, kiedy mając 14 lat na marginesach zeszytów zapisywałam ważne cytaty. Moja miłość do tej pisarki wykraczała o wiele dalej, niż znajomość tak podstawowych wierszy, jak: 'Nic dwa razy' czy 'Kot w pustym mieszkaniu'. Z wiedzy o jej utworach zdawałam maturę, to od niej uczyłam się ironicznego dystansu do rzeczywistości. Będzie mi Pani brakować, Pani Wisławo.

If your house was burning

2012-02-01T13:20:00.000-08:00

Pomysł na tę notkę podrzuciła mi kiedyś Zuza, informując o istnieniu strony 'The Burning House'. Głównym przesłaniem tego serwisu jest pytanie: 'Co zabrałbyś ze sobą, gdyby twój dom płonął?'. Ludzie z całego świata wrzucają tam zdjęcia rzeczy, które w razie niebezpieczeństwa próbowaliby ze sobą zabrać. Moment wyboru pomiędzy rzeczami praktycznymi, wartościowymi a tymi, które wzbudzają w nas największy sentyment, z pewnością mógłby dużo o nas powiedzieć. A więc i ja, trochę na wyrost, bo nie przyzwyczajam się ani do miejsc ani do ludzi, a więc tym bardziej do przedmiotów, stworzyłam mini-listę najważniejszych rzeczy.

- komputer (z Internetem) - zdaje się, że jestem uzależniona od Internetu;

- portfel - bardziej ze względu na wszystkie dokumenty, niż pieniądze;

- kluczyki do auta - samochód to najwartościowsza rzecz jaką posiadam, a poza tym dzięki niemu mogę w każdej chwili odjechać w nieznane;

- paszport z ważnymi wizami - podróże stanowią bardzo ważną część mojego życia, a niektóre pieczątki są miłym wspomnieniem przygód, fajnie będzie pokazać kiedyś swoim dzieciom, jaki piękny kawałek świata widziałam;

- książki - nie mam w swojej kolekcji białych kruków, nawet nie mogłabym się zdecydować na ulubione dzieło, ale książki same w sobie są dla mnie zbyt cenne, żebym mogła patrzeć, jak się niszczą, więc z pewnością wynosiłabym je garściami.

Hmm... Obserwując swój profil stwierdzam, że jestem typem sentymentalno-praktycznym. A jak jest z Wami? Podzielicie się swoimi listami?

Le bunny bleu

2012-01-26T11:30:00.000-08:00

Nie pytajcie mnie czy właśnie była 50% obniżka na te buty czy rozdawali je za darmo - bo jak właściwie inaczej wytłumaczyć zakup tak mało zgrabnego i nieatrakcyjnego obuwia? Dziwnie mądrzy wielcy ludzie mody mówią, że jeśli coś jest wygodne, to nie może być modne. To dobry moment, by przystanąć na chwilę i przyznać, że zgodnie z tym stwierdzeniem jestem szalenie niemodna, bo zawsze przedkładam własny komfort nad wszystko inne.

fot. Paweł

marynarka: felicee, bluzka: romwe, spodenki: stradivarius, czapka: reserved, buty: le bunny bleu

Time - he flexes like a whore

2012-01-25T12:05:00.000-08:00

Chciałabym napisać, cytując piosenkę Davida Bowiego, że czas przeciąga się jak dziwka ('Time - he flexes like a whore' Time), ale prawda jest taka, że im jestem starsza, tym szybciej wszystko się dzieje. A ja nie chciałabym tak po prostu przeminąć... Staram się więc doceniać 'małe radości', które spotykają mnie na co dzień, bo mam cholernie piękne życie, a tak rzadko je doceniam. Dziś uśmiech na mych ustach wywołuje weekendowy trening agility z psem i zaplanowana na najbliższy czas wycieczka do Pragi (należy więc udzielić mi wszelkich wskazówek).

Na zdjęciach wyglądam kwitnąco, choć sprawy zaszły zdecydowanie za daleko: wstaję równo z kurami, choć w mieszczańskim pejzażu bardziej adekwatnym zwrotem będzie: jestem odprowadzana przez śmieciarki. Dzięki, Elvis! czapa

Pragnę złożyć także podziękowania mojemu niezastąpionemu fotografowi, który dorobił mi dzisiaj w photoshopie guzika przy płaszczu (taki sprytny!)

fot. Paweł

płaszcz, sweter: romwe, legginsy: qoo qoo, wianek: dorothy perkins, buty: friis&company (boozt.com/pl)

Friis

2012-01-24T12:34:00.000-08:00

fot. Paweł

spodnie: zara, komin: reserved, buty: Friis&Company (boozt.com.pl/pl)

Idealny kapelusz

2012-01-17T11:00:00.000-08:00

Drodzy czytelnicy. Od tego tygodnia musicie traktować mnie poważnie, bo nie jestem już zwykłą blogerką z sieczką w głowie. Mam ambitny plan odebrać wreszcie dyplom dojrzałości. Tak, Uniwersytet Wrocławski postanowił przyznać mi ten pospolity stopień, lub tak jak my, ludzie nauki zwykliśmy to nazywać - tytuł magistra. Mam gdzieś tam w zanadrzu jeszcze jeden tytuł, więc nie wiem - dopisać sobie może jeszcze kilka literek po nazwisku?

Nie piszę tego dlatego, żeby się pochwalić, bo wykształcenie wyższe w czasach, kiedy każdy może je zdobyć nie jest żadnym osiągnięciem. Przypomniało mi się dzisiaj, że od października nie pokwapiłam się po odbiór dokumentów. I tak trochę z wyższością patrzę na te wszystkie wasze opisy o sesji, bo ja już nic nie muszę. Chociaż kto wie, może to dopiero początek mojej naukowej kariery. Szafiarka-profesor robi wrażenie, nie?

fot. Paweł

żakiet: zara, sweter: tell her you saw me, spódnica: stradivarius, szalik: h&m, buty: tommy hilfiger, kapelusz: vila (boozt.com.pl/pl), torebka: new look

Studded loafers

2012-01-10T10:19:00.000-08:00

"Nie" - tak brzmi odpowiedź, kiedy ktoś próbuje mi zasugerować, żebym ubrała się cieplej. Bo jest zima.

"Tak" - tak brzmiała odpowiedź na pytanie zadane w głowie, czy wypada pokazać się światu w butach będących imitacją kapci oraz czy to przystoi zestawić je z elegancką spódnicą ołówkową. I tak jak większość moich czytelników, nie wiem, gdzie znajdowałam się w chwili, kiedy umierała Hanka Mostowiak, tak wiem, gdzie byłam, kiedy wszyscy zabijali się o odpadki na wyprzedażach. Wiem też, gdzie będę w przyszły piątek: na wystawie Pikselove Wroclove i cyklu Polska Szafa 90_10. Dołączycie?

fot. Paweł

koszula: reserved, spódnica: zara, buty: deezee

Whatever People Say I Am

2012-01-03T11:09:00.000-08:00

Obrałam sobie ambitny (?!!) cel pokazywać Wam wszystkie zestawy, które noszę na co dzień. Do tej pory fotografowałam jedynie te stylizacje, które uważałam za najlepsze (chociaż śledząc archiwum swoich poczynań, stwierdzam, że momentami musiałam upaść na głowę, uznając, że można to w ogóle zaprezentować światu). Moja miesięczna, blogowa średnia to jakieś 4 notki. Nie znaczy to, że przez pozostałe 26 dni pielęgnowałam styl 'dres-domownik' itd., a zwyczajnie czasami zgranie obowiązków z wolnym czasem, pogodą i planem zajęć fotografa było zadaniem karkołomnym. Teraz spróbuję to zmienić, a więc możecie liczyć na regularne i częste wpisy. Ave!

Inne wcielenia tego turbanu znajdziecie tu: (Turban | Sebum elebum | Je te plumerai la), a płaszcza i butów tu: (Pencil skirt).

fot. Paweł

płaszcz: romwe.com, sweter, torebka: new look, spodenki: stradivarius, turban: Alice Hannah buty: tommy hilfiger (fashionboutique.pl)

Pea sorela

2012-01-02T11:22:00.000-08:00

Zdaje się, że te botki pretendują powoli do moich najlepszych butów zimowych. Jeszcze chwila, a zdeklasują nieśmiertelne Bronxy. I co to za piękna zima, jeśli można chodzić w lekkim, skórzanym okryciu. Jak miło.

fot. Paweł

ramoneska: levi's, sweter: romwe, spodnie: zara, buty: Bit Tiendas

Bielizna La Senza

2012-01-01T09:36:00.000-08:00

Nowy rok na blogu zaczynam dosyć nietypowo, bo od zdjęcia w bieliźnie (sic!). Zdjęcie powstało z myślą o szesnastu osobach, które w ostatnim miesiącu wpisywały w google hasło: 'venila w bieliźnie'. To mój prezent dla was. Pani okazała hojność, biustu poskąpił Pan. Enjoy!

fot. Paweł

bielizna: La Senza

Płyn DREFT

2011-12-26T15:32:00.000-08:00

Jak już pewnie wiecie, w minionym (nie lubię tego słowa) tygodniu uczestniczyłam w spotkaniu blogerek z Joanną Horodyńską, a naszym celem było skompletowanie kreacji sylwestrowych za kwotę 500 zł. Bolało mnie oko. Dodajcie do tego pobudkę o 4 nad ranem, 6-godzinną podróż w jak zawsze zbyt dusznym pociągu. Dodajcie 10 cudownych blogerek, tak fajnych, że z każdą chciałoby się przegadać pół dnia. Dodajcie miłą gościnę w Aliganza Showroom i pyszne jedzenie. Dodajcie obecność Fashionelki (uwielbiam cię, mała) Ten dzień był skazany na szaleństwo. Odpuszczę sobie fotorelację, bo z racji niedyspozycji oka, o której wam pisałam, musiałam założyć okulary, a to z kolei sprawiło, że wcale nie czułam się jak hipsterka, ale jak pasztet.

W ramach współpracy z marką DREFT, która była organizatorem całej akcji - w najbliższym czasie dodam zdjęcia stylizacji wykonanej z ubrań zakupionych właśnie w tym dniu. A dziś zapraszam was na krótką recenzję produktów.

Nie jestem perfekcyjną panią domu i wpisywanie się w stereotyp płci, której pozwala się rozporządzać sprzętami gospodarstwa domowego nie bawi mnie jakoś specjalnie, toteż także i do prania podchodzę z należytym dystansem. Moje segregowanie prania polega na tym, że oddzielam ubrania białe od tych, którymi białymi nie są i voila! Dbam jednak o swoją garderobę i niektóre rzeczy dostępują zaszczytu prania ręcznego. Moje ciuchy i ja cieszymy się więc, że na rynku dostępne są produkty, które ułatwiają nam trochę życie.

Otrzymałam do przetestowania dwa płyny do prania: Dreft Black (do prania ciemnych ubrań) oraz Dreft Delicates&Color (do ubrań kolorowych). W przypadku tego pierwszego efekty widoczne są od razu- czarne ubrania nie blakną i nie muszę się martwić, że po wyciągnięciu z pralki znajdę na nich drobinki proszku. Ten drugi natomiast, oprócz tego, że całkiem dobrze radzi sobie z ochroną koloru, zapobiega farbowaniu. Przetestowałam to i faktycznie ręcznik, który do tej pory odbarwiał się, podczas prania Dreftem nie puścił farby. W przypadku obu płynów producent zapewnia, że produkty zapewniają oryginalny kształt ciuchów po praniu - to szczególnie ważne, gdy pierzemy swetry lub ubrania, które łatwo ulegają rozciąganiu. Nie mam niestety porównania w tej kwestii, bo moje rzeczy nigdy nie straciły fasonu, więc czy to prawda, chyba wam nie odpowiem. Podsumowując: nie widzę różnicy pomiędzy Dreftem a innymi płynami, które stosowałam do tej pory. Ma ładne opakowanie i ładnie prezentuje się w łazience, więc może zaprzyjaźnimy się na dłużej. Poza tym pięknie pachnie.

Pencil skirt

2011-12-24T14:11:00.000-08:00

Nowy płaszcz to fascynacja motywami zwierzęcymi, a ołówkowa spódnica - subtelna odpowiedź na wilczy głód kobiecych ud. amen

fot. Paweł

spódnica: zara, buty: tommy hilfiger (fashionboutique.pl)

Kalendarz Paclan

2011-12-22T12:36:00.000-08:00

Światło dzienne ujrzała właśnie sesja zdjęciowa, podczas której pracowałam jako stylistka. W kalendarzu "Polka w kuchni" marki Paclan wystąpiły laureatki konkursu o tej samej nazwie, a sam pomysł niekonwencjonalnego przedstawienia produktów kuchennych spodobał mi się na tyle, że kiedy Karolina zaproponowała mi współpracę, nie wahałam się ani chwili.

Samą pracę wspominam bardzo pozytywnie, począwszy od samej podróży do Warszawy (Karola łamie stereotyp baby za kierownicą i już na początku trasy przyczaił się na nas pan ze świecącą pałą), po super nowoczesny hotel, w którym wjazd do parkingu otwierał się zaraz po przyłożeniu plakietki do czoła, w końcu po świetną ekipę na planie zdjęciowym (ucałowania dla fotografa Łukasza Zielińskiego, makijażystki Majki Adamiak i fryzjerki Basi Markwardt - to jej zawdzięczam nową fryzurę). Efekty poniżej.

W stylizacjach zostały wykorzystane ubrania oraz dodatki, pochodzące ze sklepów: New Look, Szafomania, Asos Polska, Paper Cats, Lady Carotta oraz Candy Store.

spódnica w panterkę: Felicee

Sonne

2011-12-20T12:07:00.000-08:00

Co za tydzień. Drzewa obsypały się liściem, słońce zawisło wysoko na niebie, a na horyzoncie śnieg (a to dopiero wtorek, moi mili!). W tym całym sielankowym obrazie jest jednak pewien zgrzyt - zmagam się z zapaleniem rogówki, co skutecznie uniemożliwia mi cieszenie się życiem. Ale jeszcze chwila odpoczynku i będę się bawić i będę szczęśliwa. I będę panią swojego losu. I będę szczęśliwa.

fot. Paweł

ramoneska, spodnie: zara, koszulka: topshop, kołnierzyk: raramodo (via pakamera.pl), opaska: dorothy perkins, buty: fashionboutique

Look at me

2011-12-20T01:58:00.000-08:00

Pod koniec listopada miałam przyjemność pracować nad dużym projektem społecznym, w roli stylistki. Projekt "Metamorfozy - przeciw społecznej niewidzialności" powstał przy udziale Stowarzyszenia AXIS, Stowarzyszenia COŚ DOBREGO oraz Urzędu Marszałkowskiego Województwa Dolnośląskiego. Główne hasło akcji brzmiało "nie patrz jak wyglądam, zobacz kim jestem". W akcji wzięło udział 15 osób, a ja byłam odpowiedzialna za część stylizacji. Kilka prac możecie obejrzeć poniżej.

Od siebie mogę dodać, że te 3 dni zdjęciowe były dla mnie bardzo dużym doświadczeniem i na pewno praca przy takiej sesji nie była łatwym zadaniem. Większość osób była raczej zdystansowana do swojego stanu i nie brakowało żartów na temat swojej niepełnosprawności (patrz dialogi poniżej), ale zdarzały się również osoby zamknięte w sobie, które nie do końca były pogodzone ze swoim losem i praca z tymi ludźmi była naprawdę wyzwaniem.

D: O, mam takie same buty, jak ty!

Ja: No, fajne są, tylko przemakają.

D: Ja akurat nie mam z tym problemu (śmiech)

B: Fajne te szpilki, to twoje?

Ja: Moje, ale nie noszę ich, bo nie umiem chodzić na obcasach.

B: Mi ten dylemat odpada, bo w ogóle nie chodzę (śmiech)

fot. Rafał Michalak

http://www.metamorfozy.org.pl/

Za pomoc przy zorganizowaniu strojów do sesji dziękuję Garderobie Vintage oraz projektantce Ani Jankowskiej.

Midi skirt

2011-12-17T06:58:00.000-08:00

Nadszedł taki czas, że zdecydowanie chętniej sięgam po spódnice midi, niż mini. Nie wiem czy to kwestia pory roku, starzenia się czy po prostu zmiana upodobań, ale nie bójcie się, rock and roll mnie nie opuścił.

fot. Paweł

sweter: new look, spódnica: felicee, komin: reserved, buty: deezee

Dear 16-year-old me

2011-12-15T12:48:00.000-08:00

Do napisania dzisiejszej notki zainspirowała mnie ta kampania i wpis Doroty Kamińskiej.

Czerniak to choroba, która dotyka setki tysięcy osób na całym świecie. Odpowiednia profilaktyka w dużym stopniu pozwala wyeliminować ryzyko zachorowania na ten rodzaj nowotworu. Jako że w mojej rodzinie był przypadek zachorowania na czerniaka, a ja tym samym kilkanaście razy bardziej jestem narażona na raka skóry, od wielu lat w ogóle się nie opalam. Stąd moja bladość, nawet wtedy, gdy wakacje spędzam na Hawajach.

Z racji swojej wieloletniej świadomości o zagrożeniach, jakie czyhają na nasze zdrowie, w swoim liście do 16-letniej 'ja', całkowicie pominęłam kwestię zdrowotną. Właściwie trudno było mi znaleźć rzeczy, które zmieniałbym w swoim życiu. Muszę być cholernie szczęśliwym człowiekiem.

Droga 16-letnia Magdaleno. Nie miej wyrzutów sumienia, że nie czytasz lektur szkolnych. Za 3 lata matura z języka polskiego i tak pójdzie ci perfekcyjnie. Droga 16-letnia Magdaleno, nie krzyw się, kiedy Twój pies w największą wichurę będzie chciał wyjść na dwór. Za 8 lat już go nie będzie. Droga 16-letnia Magdaleno. Nie ścinaj włosów na krótko. Lepiej ci w długich, uwierz. Droga 16-letnia Magdaleno, może jeszcze nie wiesz, ale po jednej z imprez do końca życia będzie wzbierał w tobie wymiot na myśl o nalewce wiśniowej. Takiej najtańszej i z kartonu. Droga 16-letnia Magdaleno, ucz się pilniej na nauce jazdy, żebyś za kilka lat nie musiała zdrapywać z szyby 'karnego kutasa' :D Droga 16-letnia Magdaleno, nie słuchaj, kiedy odradzają ci wybór polonistyki. Za kilka lat i tak nie będziesz umiała interpunkcji i może nie znajdziesz wcale pracy w zawodzie, ale przynajmniej będziesz oczytana. Droga 16-letnia Magdaleno, noś okulary! Może za kilka lat twoja wada nie dobrnie tym samym do -2,75 dioptrii. Droga 16-letnia Magdaleno, nie czekaj do końca studiów z założeniem własnej firmy. Ominie cię 'przyjemność' poznania kilku szefów-pajaców. Droga 16-letnia Magdaleno. Uwierz w siebie. Choć myślisz czasem, że jesteś największą frajerką na świecie, wyjdziesz na swoje.

A Wy? Co powiedzielibyście 16-letnim sobie?

Brita

2011-12-15T02:52:00.000-08:00

Jedni testują laptopy, inni telefony, a ja testuję filtry do wody, jakież to życie niesprawiedliwe! Proszę się nie przyzwyczajać do mojej kuchni. To, że zdjęcia powstały dzisiaj właśnie tam nie oznacza, że zamierzam się przenieść tam na stałe, ani nie mam zamiaru wygryźć koleżanek kulinarek. Co prawda zmieniłam profil bloga na lifestylowy, a to do czegoś zobowiązuje, ale nie sądzę bym kiedykolwiek próbowała Wam udowodnić, że potrafię gotować, chyba, że chcecie poradniki typu: 'jak rozgotować ryż', 'w jaki sposób spieprzyć noworoczne muffinki' itd.

Na test dzbanka Brita zdecydowałam się z czystej ciekawości. Jestem niby babą, ale w ogóle nie interesują mnie sprzęty gospodarstwa domowego, więc sama z pewnością nie wpadłabym na to, by taki sprzęcior zakupić. Jaka woda we Wrocławiu jest, każdy mieszkaniec wie, toteż ofertę testowania urządzenia, które ma mi przywrócić czystą i nieskazitelną wodę przyjęłam z ochotą. Oszczędzę Wam pogadanek o specyfikacjach, zaletach i właściwościach dzbanka, bo o tym z pewnością możecie przeczytać na stronie producenta. Subiektywnie pragnę stwierdzić, że po tygodniu przyjaźni na linii ja - Brita, uznaję, że jest to znajomość na wieki. Do tej pory stosowałam filtr w czajniku bezprzewodowym, ale jak się okazuje filtry Brita są nie dość, że bardziej dostępne, to w dodatku tańsze. Moje wrażenia? Efekt widać gołym okiem (wiem, brzmi to cholernie banalnie, ale tak jest!). Dawniej na mojej herbacie pływały jakieś dziwne oka, a sama ciecz pozostawiała mocny osad na kubku. Teraz mogę cieszyć się naprawdę herbatą nieskażoną jakimiś dziwnymi rzeczami i delektować jej smakiem (przy herbacie nie jest to aż tak mocno wyczuwalne - choć lepiej się zaparza, ale przy wodzie z kranu vs. wodzie przefiltrowanej różnicę mamy kolosalną). Jedynym minusem jest dosyć szybko zanieczyszczający się filtr. Nie wiem czy ja tak dużo piję, ale po 7 dniach stosowania, trochę się zużył. Podsumowując: Brita w mym zaciszu domowym przeszła test pozytywnie, a komisja złożona z domowników stwierdziła, że zostaje z nami na stałe. A Wy, macie jakieś doświadczenia z filtrami do wody?

Za oknem minus pięć

2011-12-12T14:48:00.000-08:00

Oto wspomnienie zeszłorocznej zimy. Zdjęcia przeleżały okrągły rok na dysku, aż wtem pani łaskawie raczyła je opublikować. Od tego czasu zdążyłam ze cztery razy zmienić fryzurę, porzucić dwie prace, skończyć studia i pogrzebać te różowe buty. Ale czy to wszystko jest w ogóle ważne?

fot. Paweł

kurtka: zara, bluza: converse, sukienka: club couture, buty: atmosphere, chusta: vintage, czapka: NoHo (NYC)

Romantic dress

2011-12-11T14:11:00.000-08:00

Fajnie tak czasami nie mieć swojego stylu. Można mieszać, cudować, eksperymentować bez wrażenia, że zdradza się samego siebie. Fajnie też mieć znajomych na całym świecie. River of Romansk to marka odzieżowa znajomej artystki z Singapuru. Kiedy dowiedziała się, że jestem z Polski z jej ust padło: "omg I love Anita Lipnicka, she has some really nice english songs!". Ludzie nieustannie mnie zaskakują, nigdy nie spodziewałabym się, że pierwsze skojarzenie z Polską będzie właśnie takie (przy okazji, będąc kiedyś na couchsurfingu we Włoszech, poznałam Danielę, która była fanką Jacka Kaczmarskiego, widać więc, że chłam pozostaje w kraju, a dobre nazwiska kroczą dumnie w świat).

Wielka była moja radość, kiedy A. odezwała się z propozycją zaprojektowania i uszycia specjalnie dla mnie sukienki. Jako, że wszystkie ubrania projektowane przez River of Romansk stylizowane są na romantyczne, nieco baśniowe stroje, zdecydowałam, że z chęcią wejdę w posiadanie uroczej, kwiecistej sukienki, jakiej moja szafa jeszcze nie widziała.

fot. Paweł

Ostały się jeszcze 2 egzemplarze podobnych sukienek: Creamy Pale Yellow Blue & Golden Floral oraz Autumn Pumpkin Scarlet Floral . Romantyczka ze mnie żadna, ale obok tych modeli: Romantic Petite, Angelic Dreamy oraz Soft Rustic ciężko mi przejść obojętnie.

sukienka: River of Romansk, płaszcz: h&m, buty: bronx

Decobazaar Wrocław

2011-12-10T11:13:00.000-08:00

Nie sądziłam, że powiem to po dwóch latach mieszkania w tym mieście, ale Wrocławiu, chyba się polubiliśmy. Od zawsze byłam daleka od przywiązywania się do ludzi/miejsc/przedmiotów, ale trochę z obawą stwierdziłam ostatnio, że zaraz po Nowym Jorku mogłabym tu zamieszkać na stałe. W grę wchodzi jeszcze jedynie Warszawa, choć z tą jak na razie wybitnie się nie lubimy. Mówię to też trochę dlatego, że w stolicy Dolnego Śląska powstaje coraz więcej ciekawych miejsc, a to sprawia, że miasto oferuje mi wszystko, czego potrzebuję i dzięki czemu, czuję się tu dobrze. Jednym z takich nowych miejsc jest showroom Decobazaar.

Decobazaar znacie pewnie z sieci. To jeden z pierwszych sklepów internetowych, który oferuje klientom oryginalne wyroby hand made. Na stronę wchodzisz na własną odpowiedzialność, prawdopodobnie z zachwytu nad niektórymi dziełami czas stanie dla ciebie w miejscu i na 3 godziny przestaniesz istnieć dla ludzkości. W razie czego, ostrzegałam.

Jak to ostatnio bywa, Internet i rzeczywistość zaczynają się przenikać, tak i sklep Decobazaar wyszedł z sieci prosto na wrocławskie Nadodrze (ul. Łokietka 6). Nie przychylałabym się jednak do opinii, że ten rejon jest enklawą artyzmu i zdecydowanie bardziej wolałabym, by siedziba mieściła się gdzieś w okolicach rynku.

Dzisiaj odbyło się oficjalne otwarcie showroomu, tak więc nie mogłam odpuścić okazji, by na żywo zobaczyć niektóre, podziwiane w internecie przedmioty. Samo wnętrze jest nieduże, ale zostało zagospodarowane na tyle funkcjonalnie, że nawet przy sporej liczbie osób nie ma się wrażenia przepychu. Aktualnie w sklepie wystawione są artykuły tylko niektórych artystów (pełną listę znajdziecie tutaj). Oprócz ubrań/dodatków znajduje się także regał z książkami o modzie, sztuce i designie.

fot. Paweł

Za przemiłe towarzystwo dziękuję Angeli, Kini, Poli i Natalii.

Floral dress

2011-12-08T10:37:00.000-08:00

Wskoczyłam dziś ochoczo w sukienkę z optymistycznym florystycznym akcentem (jeszcze 103 dni do wiosny!). Jako, że sukmana sama w sobie triumfuje wzorem i fasonem (gdyby była trochę lepiej dopasowana mogłabym ją uznać nawet za sukienkę życia) postanowiłam ograniczyć jej towarzyszy do minimum. Nie żebym była specjalnym zmarzluchem, ba, wręcz uważam się za gorącą dziewczynę, ale po krótkim spacerze musiałam zakrzyknąć 'ramonesko, czy ty do cholery wiesz jak jest zimno?'. No ale jakoś dotrwałyśmy szczęśliwie na wietrze. Oraz pragnę oznajmić, że ani razu nie potknęłam się w tych butach. Sygnał na brawa, można również składać gratulacje, jak kto woli. Satysfakcja niemożliwie wielka.

Za fryzurę na zdjęciach odpowiada wicher nad wichrami.

fot. Paweł

sukienka: romwe, ramoneska: levi's, szalik: h&m, buty: deezee.pl

Dear blank, please blank

2011-12-06T13:12:00.000-08:00

Znacie portal Dear blank, please blank? To zabawny, ironiczny projekt, dzięki któremu użytkownicy mogą zamieszczać swoje listy, używając trzech podstawowych zwrotów:

Dear...

Please...

Sincerely....

Sami twórcy (Jared Wunsch i Hans Johnson) mówią, iż stworzyli serwis, po to, by każdy z nas mógł anonimowo wyrazić swoje emocje, frustracje, negatywne uczucia. Pomysł według mnie genialny. Kilka tekstów rozbawiło mnie do łez, a sama idea zainspirowała do stworzenia własnego listu. Może i Wy się skusicie?

Poniżej przedsmak:

Tommy Hilfiger / FASHION BOUTIQUE

2011-12-05T02:22:00.000-08:00

Już jutro Mikołajki, z tej też okazji przygotowałam dla Was konkurs z wyjątkową nagrodą.

Sponsorem konkursu jest FASHION BOUTIQUE, sklep internetowy z markowym obuwiem, akcesoriami oraz galanterią.

ZASADY KONKURSU:

1. Polub profil Fashion Boutique na Facebooku [klik]

2. Pod tym postem zostaw komentarz z odpowiedzią na pytanie: Podaj min. jeden powód, dla którego warto być kobietą (lub mężczyzną) oraz podaj swój adres e-mail, żebym mogła się z Tobą skontaktować.

Uwaga! Jeden użytkownik może pozostawić tylko jeden komentarz.

NAGRODA:

Torebka Tommy Hilfiger FISHER MESSENGER LATO 2011 (link)

CZAS TRWANIA KONKURSU:

5-19.12.2011

Zwycięzcą zostanie osoba, która spełni oba warunki konkursu oraz wg uznania Jury odpowie najciekawiej na zadane pytanie. Wyniki zostaną ogłoszone do 5 dni roboczych od dnia zakończenia konkursu.

POWODZENIA!
edit: konkurs wygrywa najnana@interia.pl

Faux Leather Pants

2011-11-29T11:21:00.000-08:00

Dziś jedynie oglądamy

fot. Paweł

płaszcz: h&m, spodnie: zara, sweter, torebka: new look, buty: deezee

Ayelet Waldman 'Zła matka' - recenzja

2011-11-12T15:03:00.000-08:00

Zapowiadałam kilka postów wcześniej o zmianie profilu bloga. W związku z tą rewolucją nadszedł czas na pierwszą recenzję książki.

Książkę "Zła matka" dostałam chwilę przed polską premierą, czyli w okolicach maja, a fakt, że sięgnęłam po nią dopiero kilka dni temu nie wróżył jej nic dobrego. Zazwyczaj jest tak, że z dobrą książką spędzam jeden wieczór/noc lub weekend. Ze słabszymi idzie mi gorzej. Albo po kilku stronach rzucam je w kąt, albo odnajduję w sobie resztki wrażliwości i daję im drugą szansę. Tak właśnie było przy tej lekturze. Podchodziłam do niej ze dwa razy, aż w końcu udało mi się doczytać do końca. I sama nie wiem czy było warto.

Gdybym w jednym zdaniu miała streścić tę książkę, stwierdziłabym, że jest to opowieść o niebezpieczeństwach i radościach towarzyszących próbie bycia przyzwoitą matką. Na wstępie pragnę również zaznaczyć, że książkę interpretuję jako nie-matka (chyba, że szczeniaka podciągniemy pod dziecko), co może mieć istotny wpływ na odbiór zawartej w niej treści.

Ayelet Waldman, autorka książki w autoironiczny, zdystansowany sposób przez ponad 230 stron powieści usiłuje opowiedzieć, dlaczego po wystąpieniu u Oprah Winfrey została zlinczowana przez wydział ścigania złych matek. A wszystko z powodu jednego zdania. Otóż Ayelet wyznała, że bardziej kocha męża, niż swoje dzieci. To stwierdzenie, zaraz po aborcji zostało uznane za największe matczyne przestępstwo, a kartoteka jej występków od tej pory miała się już tylko zapełniać.

Zła matka woli realizować swoje pasje, niż spędzać czas w piaskownicy. Zła matka nie jest ekspertem od wychowywania. I często się myli. Zła matka nie boi się szczerych wyznań i reakcji ludzi, kiedy stwierdza, że czas spędzony z niemowlęciem emocjonalnie dorównuje przejeżdżaniu sobie samochodem po czaszce. Zła matka ma ochotę rzucić czasami wszystko i włożyć głowę do piekarnika. Uciec. I już nie wracać.

Jest tu krótki fragment o dzieciach - kotwicach, tworzonych jedynie po to, by uniknąć problemu deportacji. Jest i o najbardziej szaleńczych matczynych zbrodniach przodujących w kronikach matczynych wykroczeń: historia Wendy Cook, prostytutki z Sratoga Springs przyłapanej przy wciąganiu kokainy z brzuszka swojego dziecka podczas karmienia piersią. Drogie matki, a wy do tej pory zapewne byłyście dumne z tego, że potraficie karmić i czytać jednocześnie, phi! Jest też trochę o ambicjach rodziców. Przeszkadza nam, iż nasze dzieci nie są ponadprzeciętne. Nie wystarcza nam już, że są zdrowe i dobrze sobie radzą. Muszą być wybitne. Nie wystarczy, że są najlepsze w klasie. Powinny stać już w kolejce po Nagrodę Nobla, a przy okazji zaliczyć swoje pierwsze załamanie nerwowe.

Podczas lektury nie mogłam pozbyć się skojarzenia treści książki z jednym z moich ulubionych blogów: F jak Frustratka. Choć pani Waldman może pomarzyć jedynie o warsztacie pisarskim Frustratki, zbieżność poglądów jest dosyć widoczna. Podsumowując: książka jest raczej słaba. Autorka nie mogła zdecydować się chyba do końca na formę, którą chce się posługiwać. Mamy tutaj elementy reportażu, pamiętnika i poradnika, a ironia dosyć często wypada tu po prostu blado. Pani Waldman, nie łykam tego.

LaSenza Polska

2011-11-11T05:37:00.000-08:00

KONKURS LaSenza

1) Polub fanpage LaSenza Polska na FB: [klik]
2) Dokończ zdanie: Gdybym był/była hipsterem...

NAGRODA:
Komplet bielizny Perfectly Me w rozmiarze wybranym przez zwyciężczynię (Biustonosz + figi)

CZAS TRWANIA:
Konkurs potrwa do 18.11 włącznie

Nagrodzę najciekawszą odpowiedź. Powodzenia!

[na moim fanpage'u trwa również konkurs, w którym do wygrania są bony na biżuterię. więcej informacji TUTAJ]

EDIT: Zwycięzcą zostaje właścicielka e-maila devlon@o2.pl . Gratulacje!

Oda do sztybletu

2011-11-09T10:42:00.000-08:00

Może i jestem czasami niezadowolona i poirytowana stukotem obcasów, może i puszczają mi nerwy po siedemnastym poślizgnięciu, może i przeglądam się w lustrze trzy razy dłużej, bo wszyscy mądrzy ludzie głoszą, że tego typu botki skracają nogi, może właśnie obchodzę drugą rocznicę zakupu tej spódnicy, może i prowokuję, chodząc w listopadzie z gołymi nogami, może mam taką obsesję na punkcie tej ramoneski, że odmawiam noszenia czegokolwiek innego, może nie lubię zerkać przez ramię czy robię coś, tak jak inni. Mam jednak poczucie, że świat zauważa i odnotowuje moje chwile radości. I o to w tym wszystkim chodzi.

fot. Paweł

spódnica: zara, ramoneska: levi's, buty: deezee

WOW Magazine

2011-11-08T07:55:00.000-08:00

W kioskach od kilku dni dostępny jest już nowy numer miesięcznika WOW! Miesiąc temu w ramach współpracy z tym tytułem, przeprowadziłam wywiad z amazonkami. W tym numerze ukazał się mój krótki artykuł o skórach.

„Skóra starzeje się z klasą”

Jako rasowy evergreen co sezon powraca na salony. Okrzyknięta najtrwalszym surowcem z uwielbieniem zostaje wykorzystywana w przemyśle odzieżowym. Skóra, bo o niej mowa uznawana jest za materiał długowieczny, może więc dlatego z powodzeniem używa jej się do wyrobu ubrań i galanterii od tysięcy lat?

W ciągu kilku ostatnich lat skórzana rodzina powiększyła się. Czołowi projektanci zaproponowali pomysły idące o wiele dalej niż hasło „skórzana kurtka”. Do akcesoriów i okryć wierzchnich dołączyły także sukienki, spódnice, marynarki, bluzki i żakiety. Ta z pozoru niełatwa faktura dała się oswoić i przybrała nowe kształty. A wszystko po to, by zadowolić rzesze wymagających klientek. Choć sposoby garbowania skóry zmieniły się na przestrzeni wieków, wartość gotowego produktu zawsze była wysoka. Skóra, jako materiał natury jest nieprzewidywalna, może posiadać odmienną fakturę, a jej powierzchnia prawie nigdy nie jest identyczna. Unikalna budowa sprawia, że jest obiektem stałego pożądania. Już w czasach prehistorycznych stanowiła o statusie właściciela. Używana jako odzienie, symbolizować miała zaradność osoby ją noszącej, jako człowieka pracowitego, który jest w stanie zapewnić godny byt swojej rodzinie. W średniowieczu traktowana była jako towar luksusowy, więc posiadanie jej w swojej garderobie mogło być powodem do dumy. W tym samym czasie wykształciły się również zawody zajmujące się obróbką tego wymagającego surowca (debiut miały wtedy takie specjalizacje, jak: garbarz, szewc czy kaletnik).

Skóra to także ciąg niekończących się dyskusji o kwestie ekologiczne i etyczne. Obrońcy zwierząt za wszelką cenę starają się ukrócić precedens wykorzystywania skóry do produkcji ubrań i dodatków. Na szczęście, ku chwale zwolenników skóry ekologicznej, nadchodzą lepsze czasy. Koncerny odzieżowe produkują coraz lepsze repliki skór naturalnych, uwzględniając nawet takie detale, jak przetarcia czy stylowe zagniecenia. Czasami wręcz niemożliwe jest odróżnienie skóry ekologicznej od tej naturalnej.

Na koniec mam dobre wieści. Według mrożących krew w żyłach doniesień, tej jesieni znów będziemy chciały chodzić w skórach. Przepowiadają nam to takie domy odzieżowe, jak: Lanvin czy Hermes, a one nie mogą się mylić.

Sukces według Teen Vogue - recenzja

2011-11-03T09:08:00.000-07:00

W październiku, dwa lata po światowej, premierę w Polsce miała książka "Sukces według Teen Vogue". Po jej lekturze stwierdzam, że jest ciekawą pozycją dla osób interesujących się modą, ale jej rady nijak przekładają się na polskie warunki. Jeśli interesuje kogoś "american dream" oraz Nowy Jork jako miejsce, w którym wszyscy są 'best friends' oraz rozumowanie, że pracę u projektanta dostaje się zaraz po napisaniu do niego e-maila - nie będzie zawiedziony. Ja niestety trochę byłam.

"Swoją pracę sprowadzam do jednego stwierdzenia: Ja tylko robię rzeczy. Może to zniszczy czyjeś wyobrażenia, ale tak to właśnie wygląda"

Marc Jacobs

Książka podzielona została na kilka tematycznych rozdziałów. W dziale "Projektanci" znajdziemy wywiad m.in. ze Stellą McCartney, która udowadnia, że moda nie musi być czymś płytkim, siostrami Mulleavy (Rodarte), Karlem Lagerfeldem, Reed Krakoff, M. Jacobsem oraz A. Wangiem. Bardzo podobała mi się rozmowa z Blake Mycoskie, właścicielem marki Toms. Wspominał on swoją podróż do Argentyny, podczas której wzruszyła go historia trójki rodzeństwa dzielącej jedną parą butów... Wpadł wtedy na pomysł, by w statusie swojej firmy umieścić zapis, iż na każdą sprzedana parę butów, przypada jedna para dla potrzebującego dziecka. Inspirujące. W czasach, kiedy liczy się tylko zysk, są jeszcze ludzie, którzy widzą więcej...

Najbliższy moim zainteresowaniom był dział o redaktorach, a w pamięci najbardziej zapadł fragment o Robin Givhan, pierwszej dziennikarce modowej docenionej Nagrodą Pulitzera. Powiedziała ona m.in.: "Jeśli chcesz zwiększyć swoje szanse zawodowe, pisz najwięcej, jak się da. Nawet jeżeli marzysz o pisaniu o modzie, a jedyna praca, którą możesz zdobyć, polega na pisaniu o działalności rady miejskiej - pisz o radzie miejskiej", a ja przyklasnęłam i stwierdziłam, że coś w tym jest. Moją uwagę zwrócił również kawałek poświęcony Natalie Hormilla, w momencie pisania tej książki, redaktorce portalu fashionista.com

Reszta książki to rozmowy z modelkami, stylistkami, redaktorami działu "uroda" oraz fotografami.

Na plus zasługuje z pewnością szata graficzna książki, przypominająca trochę dziewczyński zeszyt z powklejanymi wycinkami z gazet oraz, o dziwo, spora dawka tekstu. Na minus: rok wydania książki (2009). Dobrze wiemy, że 2 lata w modzie to prawie jak ćwierćwiecze, przeszkadza momentami więc fakt, iż niektóre informacje są przeterminowane, a sesje zdjęciowe stare. Podsumowując: książka nie była dla mnie kopalnią inspiracji, ale dowiedziałam się z niej o kilku ciekawostkach z życia wybitnych projektantów.

Rok wydania: 2011
Ilość stron: 280
Wydawnictwo: Znak literanova
Cena detaliczna: 49,90 zł

Uwaga! Konkurs
Mam dla Was jeden egzemplarz książki "Sukces według Teen Vogue". Aby go zdobyć wystarczy wcielić się w redaktorkę modową i w komentarzu napisać, jaki temat chciałybyście poruszyć w swoim czasopiśmie i dlaczego (przykład: moda dla osób starszych; gdzie kończy się inspiracja a zaczyna fałszerstwo itd.)
Macie czas do 6 listopada.

edit: konkursy wygrywa Klaudia (zielarka@onet.eu)

My Central Park

2011-10-30T13:30:00.000-07:00

Absolutnie nad życie kocham parki. I nieważne czy jest to Griffith Park w LA, Park Ueno w Tokio czy Park Piastowski w mojej miejscowości... Uwielbiam spacerować po parkach i właściwie podczas każdej mojej podróży zamiast zwiedzać kościoły i zabytki, zwiedzam właśnie okoliczne tereny zielone.

Do niedawna we Wrocławiu moim ulubionym miejscem był Park Szczytnicki. Jest magiczny przede dlatego, że swoją wielkością zaciera granicę pomiędzy parkiem a lasem, otacza fotogeniczną Halę Ludową i Pergolę, w swoim gąszczu mieści Ogród Japoński, obserwatorium i wiele innych niespodzianek... Od niedawna natomiast coraz częściej chodzę do Parku Południowego. Jakkolwiek śmiesznie to nie zabrzmi, swoim klimatem przypomina mi trochę Central Park, pewnie za sprawą panującej tam, przyjemnej atmosfery.

Jeśli tylko pogoda pozwala zawsze z chęcią wyruszam do parku: pojeździć na rowerze, poleżeć z książką na kocu, pobiegać z psem, porobić zdjęcia. I zawsze dodaje mi to energii. Są jednak ludzie, którzy w weekendy pakują siebie i dzieci do auta i na swój sposób rozumieją relaks po ciężkim tygodniu pracy. Oni też celebrują wolny czas. W parkach handlowych. I niezmiernie szkoda mi takich ludzi.

fot. Paweł

jacket: levi's, shirt: reserved, dress, scarf: h&m, shoes: bronx, headband: river island

Turban

2011-10-27T12:30:00.000-07:00

Powiedzmy to sobie jasno i dobitnie: uwielbiam warstwy oraz wszelkie nakrycia głowy.

W tym trójkącie pozostanę do końca jesieni.

fot. Paweł

turban: Alice Hannah (TK Maxx), pants: zara, shoes: bronx, scarf: h&m

A TY? W czym jesteś dobry?

2011-10-24T13:31:00.000-07:00

Pewnego dnia stwierdziłam, że oto nadszedł czas, by przestać wydawać 60% domowego dochodu brutto i ograniczyć swoje zakupy odzieżowe do minimum. Stawiam więc bierny opór nowym trendom, a jeśli on nie zdaje egzaminu wybieram czynną ucieczkę w 'vintage'.

Ale dziś nie o tym. Na jakimś blogu znalazłam ciekawą i inspirującą zabawę. Polegała ona na wymienieniu kilku rzeczy, w których naprawdę jesteśmy dobrzy.

Tak więc, bez cienia skromności, ropocznę:

Świetnie pływam, mam doskonałą orientację w terenie, robię najlepszą ogórkową na świecie, jestem urodzoną organizatorką, znam język staro-cerkiewno-słowiański, całkiem nieźle śpiewam, jestem mistrzem w makao i łebskim harrym w jengę, potrafię mnożyć w pamięci :D, znam większą część literatury polskiej, szybko czytam, robię interesujące kolaże, rozpoznaję wszystkie rasy psów, zaradność to moje drugie imię oraz jestem na dobrej drodze, by przestać być samochodową ciotą. no, to tyle na dobry początek.*

Teraz Wy.

*jest jeszcze kilka rzeczy, ale w związku z tym, że moimi czytelniczkami są także 12-latki, przemilczę to, a wy się domyślajcie.

fot. Natalia

leather jacket: levi's, skirt: new look, hat: vintage, shoes: deezee

vintage

2011-10-21T03:50:00.000-07:00

W czasach e-technologii, e-pokolenia i e-tandety szumimy z Natalią analogowo. Dla fotografa to nie lada wyzwanie - w związku z ograniczoną liczbą klatek, każde ujęcie musi być przemyślane. Dla modela zadanie również nie jest łatwe, świadomość kilkunastu zdjęć, na których chciałoby się wyjść dobrze wzbudza presję. Ostatecznie efekty możecie ocenić sami. Niebawem pocznę również epopeję o wspomnianej pani fotograf, bo nic mi tak nie robi dobrze w życiu, jak mądrzy i inspirujący ludzie wokół mnie. Nawet, jeśli mają tylko 17 lat.

Mówią, że h&m produkuje masowo, a tymczasem bohater dzisiejszego odcinka - sweter wisiał jeden jedyny na cały sklep. w myślach toczyłam już bój na pięści i koszyki i słowne przepychanki z dziewczyną, która stała nieopodal wieszaka, ale ostatecznie to ja wybiegłam z nim do przymierzalni.

Czy wy też macie wrażenie, że ostatnimi czasy wszystko jest -e, -eko, -pro, a określenie 'vintage' używane jest jako eufemizm?

(dzierżę w dłoni vintage telefon, mam na sobie vintage koszulę (to już trzeci sezon razem, sic!)i zaraz idę spożyć prawdopodobnie vintage food) jest pięknie, tylko znikąd ocalenia.

fot. Natalia

cardigan: h&m, dress: asos, shoes: melissa by vivienne westwood

Blog Forum Gdańsk 2011

2011-10-19T02:56:00.000-07:00

Blog Forum Gdańsk.

Tu byłem. Tony Halik

Głosiłam z piętnaście razy w ciągu ostatniego miesiąca, że wybieram się na Blog Forum Gdańsk. My szatniarki, miałyśmy się tam pojawić tłumnie, by w realu skonsumować naszą wirtualną znajomość.

Gdzie wtedy byłaś Ryfko, Agatiszko, Lumpexoholiczko?

Relację rozpoczynam od przedstawienia głównych bohaterów mojego pobytu w Gdańsku:

Eliza Barbara, znana Państwu również pod mniej wyszukanym nickiem 'fashionelka' urzekła mnie przede wszystkim swoim słodkim głosem. Jest zabawna, urocza (nie to, co na blogu) a w dodatku zabrała ze sobą torebki przekraczające równowartość dobrego telewizora (możną ją nienawidzić. TERAZ). Na znak spoufalenia z moją osobą uznaję fakt przybycia do mojego pokoju o 5 nad ranem w samych majtkach.

Imprezę w pokoju rozpusty zaszczycił swoją obecnością polski Tom Hanks (pospolicie zwany Jarkiem Rybusem), który jest szalenie sympatycznym i przezabawanym facetem. Wciąż czeka na Oscara za 'Blogersów'.

Segritta skradła me serce swoją anielską twarzą, zwabiła do pokoju wiśniówką, a później uciekła. Wybaczyłam jej, bo ubiera się lepiej, niż niejedna polska szafiarka, a to się ceni (ps biorę się dzisiaj za segrittkę ;)

Dorota Kamińska była moim wiernym kompanem podróży, umilała opóźnienie samolotu szalonymi historiami, a poza tym jest mądra, piękna i utalentowana (też można ją nienawidzić)

Do Kominka (taki tam polski bloger) trzeba było przepychać się łokciami przez tłumy fanek. Ale było warto!(jego nazwisko w sanskrycie znaczy ponoć 'zajebisty')

Paweł Opydo to człowiek, który pije drinki, podczas kiedy kobiety piją czystą, jest ponoć hejterem, ale w towarzystwie moim i Elizy był raczej pokorny. Jest wygadany i ma ciętą ripostę, a to lubię. Jako jedna z nielicznych osób na świecie (razem ze mną, ma się rozumieć) dostąpił elitarnego zaszczytu przesłuchania singla Fashionelki. Pawle, mam go na dysku, więc możemy do woli szantażować Elizkę.

Z Pawłem Nowakiem dotarliśmy wspólnie na szczyt. Och, jak on dobrze rozumie, że szatniarki i wysokie obcasy nie lubią się wcale, ale to wcale z kostką brukową i pagórkami.

Panel dyskusyjny, w którym brałam udział. Od lewej: Magda Umer, Dorota Kamińska, ja, Fashionelka, Kominek. Prowadził: Jarek Rybus.

W przelocie poznałam LekkoStronniczych - oglądając ich podcast zastanawiałam się momentami, czy oni aby na pewno są normalni. Okazało się, że może i lekko nie, ale mówili do rzeczy i ich żywiołowe wystąpienie na zawsze pozostanie w moim małym serduszku.

Z branżowego podwórka miałam przyjemność poznać: Kapuczinę, Kayaretro, Fashioterkę (wnioskuję o prywatny mikrofon dla tej pani na kolejnej edycji BFG), Pisulę oraz Anię z bloga Moda na strychu. Nie było zbyt dużo czasu, żeby pogadać, ale sam widok dziewczyn wspierających nas na widowni ogromnie mnie ucieszył. (Tak, macie rację, wymówka z brakiem czasu jest do dupy).

Na pochwały zasługuje także warsztat literacki prowadzony przez Anię Luboń z Elle. Zainspirował mnie on do kilku zmian na blogu. O tym już niedługo.

Pozdrawiam również wszystkich, których zapomniałam wymienić, a których miałam możliwość poznać.

Impreza integracyjna. Od lewej: Pisula, ja, Fashionelka, Paweł

Jeśli chodzi o organizację całego przedsięwzięcia, ogromne podziękowania należą się Ewie Protaziuk i Krystianowi Cieślakowi, którzy zadbali, by wszystko odbyło się na najwyższym poziomie. Od momentu przygotowań po zakończenie imprezy nie wyszli ze swojej roli. (sygnał na brawa)

Podsumowując było bardzo inspirująco, intrygująco i dla takich wydarzeń naprawdę warto być blogerem,

aha. klopsy były niedobre i tak, zdaję sobie sprawę, że moja relacja przybiera postać burdelu, ale mam przeciąg w głowie i cytując moją ulubioną blogerkę, czekam aż z chaosu wyłoni się kosmos.

dziękuję za uwagę oraz do zobaczenia za rok!

(relacje innych blogerów znajdziecie na oficjalnej stronie Blog Forum Gdańsk)

the haunted

2011-10-07T14:51:00.000-07:00

w ramach przeganiania deszczu, co to o szyby dzwoni jesienny, zabawiam się w koloroterapię.

oraz: gdybym zwykła analizować swoje ubiory, stwierdziłabym, że cofam się w rozwoju

fot. Paweł

hoodie, leggins: h&m, wallet: trendsetterka.com, hat: flea market in NY

noc pachnie nam jak młody las

2011-10-03T14:22:00.000-07:00

zanim pogoda da nam w twarz, można się jeszcze pobawić.

w co kto lubi

fot. Paweł

skirt: stradivarius, jacket: levi's, shirt, circle scarf: reserved

marines

2011-09-30T10:17:00.000-07:00

To nie jest wpis z cyklu 'nie założyłam dziś majtek i poczułam się wolnym człowiekiem'. Zaręczam, że mam na sobie nawet spodenki!

Każdy nowy miesiąc w kalendarzu motywuje mnie do zmian/rozwoju. Z konsekwencją i wytrwaniem w postanowieniach bywa różnie, ale dla mnie liczą się już same chęci. Tak więc w ramach października: od jutra będę perfekcjonistką :) Nadchodzący miesiąc zapowiada się dosyć żywiołowo i będzie świadkiem przynajmniej kilku ważnych wydarzeń (m.in. obrona mgr) oraz okresem, w którym rozwiążą się inne sprawy (nie rozpędzaj się czytelniku, z rozwiązaniem niewiele ma to wspólnego!), więc wkraczam w niego z pełnym impetem.

Poza tym 15-16.10 będę brała udział w Blog Forum Gdańsk jako prelegentka. Oczywiście, będę mówić mądre rzeczy, jak zawsze!

fot. Paweł

dress: tk maxx (inną wariację można podziwiać TU)

I jeszcze na koniec cytat z książki. Oczywiście ma się nijak do notki, ale jako, że szalenie lubię książkę, z której pochodzi, nie mogłam się oprzeć, żeby go nie dodać. A zresztą. Mój blog? Mój.

Demiurgos kochał się w wytrawnych, doskonałych i skomplikowanych materiałach - my dajemy pierwszeństwo tandecie. Po prostu porywa nas, zachwyca taniość, lichota, tandetność materiału./Schulz 'Sklepy cynamonowe'

Pętam się, kluczę, nie zacieram śladów

2011-09-28T12:23:00.000-07:00

W jakimś wywiadzie (wiem, zabrzmiało to, jak gdybym udzielała co najmniej pięciu dziennie) powiedziałam, że ubrań nie traktuję jako manifestu poglądów czy sposobu na wyrażanie własnej osobowości. Pewnie dlatego nigdy nie należałam do żadnej subkultury, bo definiowanie siebie poprzez czarną koszulkę czy zielone spodnie od zawsze wydawało mi się bez sensu. Nie widzę także potrzeby interpretowania mody. Kiedy czytam, że namalowane na sukience kajdanki ktoś tłumaczy jako 'metaforę fashion victim', 'ciemne kolory są ekwiwalentem upadku człowieczeństwa', a proste fasony zostały wykorzystane jako 'hołd niewolnictwu', to zastanawiam się, czy świat dąży ku temu, że niedługo naszym jedynym obowiązkiem będzie obcinanie paznokci u nóg...

Tak więc, jeśli za chwilę zakwalifikujecie mój ubiór do klasy 'pensjonarski szyk' lub 'miejski gotyk', miejcie na uwadze, że ostatnią rzeczą o jakiej myślałam ubierając się rano, było to, czy mój strój i ja dopełniamy się, czy istnieje korelacja pomiędzy moim cyklem miesiączkowym a kolorem bluzki oraz czy rozbieżność pomiędzy dzisiejszym humorem a barwami odzienia wpływa znacząco na mój stan psychiczny.

A co Wy myślicie na ten temat? Czy ubrania w jakiś sposób definiują Waszą osobowość?

fot. Paweł

shirt: romwe, shorts: stradivarius

*Tytuł to fragment wiersza M. Świetlickiego

niekoniecznie o mężczyźnie

2011-09-24T12:39:00.000-07:00

Męski t-shirt okazuje się być kamizelką ratunkową, kiedy postanawiasz wziąć życie za rogi.

Przy okazji popełniasz siedemnasty z rzędu plagiat obuwniczy tej dekady. I jest pięknie.

fot. Paweł

t-shirt: forty onuce , skirt: stradivarius, collar: raramodo, bag: h&m, sunglasses: Ray Ban, shoes: camaieu

Ne Comme Ca - relacja z pokazu

2011-09-23T11:11:00.000-07:00

Z płytkim oddechem i włosami przyczepionymi do twarzy (byle szybciej!) wpadam przed Browar Mieszczański. Na czerwonym dywanie łaszą się już goście. Szybka lustracja zgromadzonych osób i zaczynam żałować, że ostatnie 15 minut poświęciłam na oglądanie tv, podczas kiedy powinnam była spożytkować je na spenetrowanie pawlaczy w poszukiwaniu jakiegoś stroju pajaca lub klauna, ponieważ w marynarce i legginsach, na tle innych dziewcząt w sukniach balowych, wyglądam chyba skromnie. Puszczam sobie płazem małe niedopatrzenie i ruszam do środka. A tam igrzyska lansu. I o ile naprawdę lubię pokazy mody, nie znoszę otoczki, która wytwarza się wokół nich. Mile widziane jest, jeśli znasz przynajmniej połowę gości, a jeśli liczba wysyłanych w próżnię 'buziaczków' jednego wieczoru przekroczy cyfrę 20 - możesz poczuć się wreszcie, jak u siebie w domu (uff). Jeśli nie lubisz sztuczności, w żaden sposób nie kręci cię robienie sobie zdjęć ze znanymi ludźmi, ani bezczynne wystawanie w najbardziej reprezentatywnym miejscu celem pokazania swojego stroju, nie rajcuje cię również picie szampana (raz, że kierowca, dwa - jako potomek Ukraińców uznajesz tylko wódkę), to prawdopodobnie nie jest to miejsce dla ciebie. No ale zaprosili, więc już zostajesz.

Siadasz w pierwszym rzędzie (na dwa dostępne) i czekasz. Chwilę przed godziną 19.00, na którą zaplanowany jest pokaz powoli schodzą się ludzie, zajmują miejscówki, organizatorzy coś tam jeszcze poprawiają. I czekamy. Pięć po, dziesięć, piętnaście. Ja czekam, ty czekasz, ona czeka, oni czekają. I tak czekamy. I czekamy. Trochę z nerwami, bo nie znosisz spóźnialstwa, bo to według ciebie oznaka braku szacunku, trochę odpuszczasz, bo wszystko jest tak perfekcyjnie przygotowane, na najwyższym, jak na Polskę poziomie, że na małą wpadkę można przymknąć oko. Przez głowę przechodzi jeszcze taki mały żal, że przez te prawie pół godziny zdążyłabym z pewnością odnaleźć w domu sukienkę komunijną, żeby choć trochę wpisać się w klimat poprzebieranych gości. Ale już. Dwadzieścia pięć po. Zaczynamy.

Najpierw wyświetlony zostaje fashion movie produkcji Lewicka&Grymuza (ponoć można tam gdzieś znaleźć Erill). Całość wykonana perfekcyjnie, ale znając już inne filmy tego duetu - tym wyjątkowo nie jestem zachwycona. Nie bierze mnie ten klimat i już.

Né Comme Ça from grymuza on Vimeo.

No i w końcu wychodzą modelki. Oceniając kolekcję na pewno należy zwrócić uwagę na różnorodność projektów. Uważam, że to ogromny atut projektanta marki, Sebastiana Szrajbera. Nie zamyka się w jednej szufladce i potrafi tym samym zaskoczyć widza. To wszystko sprawiło również, że oglądając kolejne ubrania popadałam w skrajności. Jedne byłam skłonna kupić zaraz po pokazie, inne zwymyślałam trochę, uznając za kiczowate (przede wszystkim spodnie z eko skóry, które fatalnie leżały na modelkach). Zachwyciłam się natomiast tymi projektami:

Jestem również absolutnie zauroczona męską linią. Aż szkoda, że projektów dla panów było tak mało. Co prawda nie jestem facetem, ale dostrzegam ogromne zapotrzebowanie na niesztampowe ubrania dla płci męskiej. Panie Szrajber, widzę tu ogromny potencjał, proszę go nie zmarnować!

Szrajber doskonale bawi się konwencjami. Rockowe spodnie zestawia z delikatnymi, przeźroczystymi bluzkami. Z pozoru nudną, godną biurwy, grzeczną sukienkę urozmaica skórzanymi wstawkami, niby bezkształtną koszulę przewiązuje paskiem, tworząc ultra kobiecą sukienkę, a eleganckie koszuliny pokazuje w duecie z mega seksownymi spódniczkami, aż dziw bierze, że mogłyśmy je zestawiać inaczej!

fot. Ewa Dudała

"Ne Comme Ca lubi sylwetki ludzi odważnych, świadomych siebie, nie przepraszających za to kim są" - piszą o sobie przedstawiciele marki. Jako, że ze wszystkich projektów, aż biła kobiecość, z pełną premedytacją stwierdzam, że postulat udało się zrealizować.

Podsumowując: nie do końca mój klimat, ale widzę ogromny potencjał w tej marce, z polikami podmalowanymi wypiekami będę śledzić jej dalsze losy. Chciałabym również pochwalić za stworzenie profesjonalnego przedsięwzięcia, w którym począwszy od klimatycznego miejsca (Browar Mieszczański), po modelki, zaproszenia, muzykę oraz catering wszystko było dokładnie zaplanowane. Widać, że za organizację pokazu zabrali się ludzie, którzy znają się na rzeczy. Ze swojej strony życzę sobie więcej tak perfekcyjnie przygotowanych wydarzeń modowych we Wrocławiu. (No dobra i może jeszcze tej namiastki Macieja Zienia w wykonaniu Sebastiana Szrajbera: [klik] )

Ne Comme Ca znaleźć możecie na facebooku i na portalu saltandpepper.

Blue saturday

2011-09-17T13:06:00.000-07:00

Według ostatnich, cieszących krew w żyłach doniesień, tej jesieni będziemy chciały chodzić tylko i wyłącznie w pelerynach (DKNY, Lanvin, Rick Owens, Rag&Bone). Ten rodzaj odzienia ma w sobie coś teatralnego, ale żeby nie popadać od razu w dramatyzm, wybrałam krótką wersję narzutki. Taka nowa forma okrycia wierzchniego przypadła mi ostatnio do gustu. Co prawda póki co, mogę pochwalić się jedynie dwiema pelerynami w szafie i niewiedzą - co zrobić z rękoma, które momentami żyją mi całkiem osobno (może ich wtedy nie doliczać do siebie?), ale jestem na dobrej drodze do kolejnego zakupu.

fot. Paweł

dress: asos, hat: vintage, shoes: camaieu

Istota ludzka jest coraz bardziej ucywilizowana. Korzystamy z kuchenek mikrofalowych, smartfonów, tabletów, samolotów. Ale w głębi serca niektórzy z nas na zawsze pozostaną włóczykijami. Czyż nie?

23

2011-09-15T12:31:00.000-07:00

Wydeptując dziś ścieżkę od szafy do komody (nuda to stan, w którym zaczynasz czytać ulotki reklamowe oraz zaczynasz sprzątać, choć wiesz, że to ostatnie z góry skazane jest na niepowodzenie) byłam świadkiem przepychanek w mojej garderobie. Koszulki wyzwały swetry od grubasów i kazały im się wypchać w najciemniejszy kąt szafy. Kardigany, pulowery i inne futrzaki nie pozostały im dłużne, poleciały ściegi i guziki, nie obyło się bez wulgaryzmów ('ty cienka szmato!') Ostatecznie w geście triumfu, naprzód wysunęły się t-shirty, dając mi znak, że żadna pora roku nie jest pretekstem do noszenia nijakich ubrań.

fot. Paweł

blazer: stradivarius, t-shirt: the orphan's arms, leggins: Qoo Qoo shoes: camaieu

you are what you read

2011-09-02T13:36:00.000-07:00

fot. Paweł

skirt: mango, blouse: romwe, shoes, circle scarf: reserved

Jeśli komuś brakuje tekstu, zapraszam do mojej pisarni.

dywagacje

2011-08-29T14:41:00.000-07:00

No i stało się. Wartość rynkowa twojego tyłka, mierzącego 1546 metry nad poziomem morza i sześć hektarów lądu, w ciągu pięciu ostatnich dni wzrosła z 60 tysięcy do 6 milionów funtów. A wszystko za sprawą tego, że ktoś porównał go do pupy Pippy Middleton. Może już niedługo periodyk 'Nie dla ciebie' lub 'Życie na wsi' będzie zabiegał o twoje względy, przekonując: 'venilo, to jest właśnie twoja chwila, nie czekaj, aż czas założy plecak ze stelażem i ucieknie z prędkością 300 km na godzinę, a w jego miejsce wprowadzi się pomarańczowa rewolucja, pokaż go światu!'

I choć takie propozycje ci schlebią, nic nie zmieni faktu, że porównania są jednak do dupy. Nieprawdaż?

dress, shoes: reserved, bag: romwe, scarf: vintage

Cocktail inn

2011-08-23T12:33:00.000-07:00

Dostąpili państwo właśnie zaszczytu powrotu rączej łani.

Jestem w trakcie robienia listy '30 rzeczy, które chcę zrobić przed 30-stką', ale jako, że w międzyczasie sukcesywnie wykonuję siedemnaście innych czynności, nie idzie mi to gładko. Może mnie czymś zainspirujecie? Jeśli przekroczyliście już ten wiek, kierujcie się kolejnymi pełnymi urodzinami. Oczywiście lista powstaje, kiedy tak sobie nie sprzątam i tak sobie nie piszę pracy magisterskiej.

I jeszcze, trochę zakurzony, ale jednak news, tak proszę państwa, jestem okularnicą! Żebyście nie myśleli, że to jakiś performance. Oraz: z nowych nabytków pragnę przedstawić wam buty. Niestety nie mogę jeszcze z czystym sumieniem stwierdzić, że odzwierciedlają one hasło 'rajustopy', ale chyba nawet najbardziej męska z kobiet wyglądałaby w nich seksownie. (no dobra, przesadziłam)

fot. Paweł Bielecki/ dead butcher

t-shirt, shoes: reserved, shorts: stradivarius, bag: romwe

monday

2011-08-01T14:48:00.000-07:00

Czytelnicy nie przeczuwają jeszcze nieszczęścia, ale jako, że dziś nie mam już czasu na kolejny cykl 'lektury pod włos', którym zabawiam Was od początku istnienia bloga, pozostawiam publiczność zgromadzoną przed monitorami jedynie ze zdjęciami.

Należy dać się ponieść i w ogóle porwać!

blazer, trousers: stradivarius, cardigan: siren london, necklace: panda eyes jewellery, shoes: romwe, t-shirt: lovenailtree

pink cigarette

2011-07-19T14:41:00.000-07:00

Dać się ponieść wakacjom w mieście. Planować życie z co najwyżej minutowym wyprzedzeniem (chciałabym!), z wypiekami na twarzy wybierać filmy, które koniecznie należy zobaczyć na festiwalu Nowe Horyzonty, objadać się słodkościami, bez chwili skruchy, że za jakieś 6 lat powróci wyrzut sumienia, myśleć, że ma się piękne życie i trzeba to uczcić butelką oranżady wypijanej pomiędzy filmem o aborcji, a debatą feministek, melancholizować się, w towarzystwie zachowywać resztki błyskotliwości, jeździć na rowerze, wstawać nieprzyzwoicie późno, odurzać się słońcem, biegać w deszczu, tworzyć chaos, zaciągać się cynizmem, czytać niehigienicznie, pozwalać zbaczać myślom z utartej drogi.

właśnie to będę robić w tym tygodniu

fot. Dead Butcher

hoodie: the orphan's arms, shorts: stradivarus, headband: iloko, sunglasses: vintage shop, shoes: BC footwear, bag: h&m

wino, kobiety i śpiew

2011-07-16T15:12:00.000-07:00

Dwa lata temu, w dniu swoich urodzin napisałam post,w którym życzyłam sobie kilku rzeczy .Dzięki temu, iż przyczyniłam się do realizacji niektórych z nich, udało się je ziścić. Dziś przychodzi mi do głowy tylko jedno życzenie, które już nigdy się nie spełni: chciałabym, żeby mój najukochańszy pies żył, bo wziął mi skurwysyn i umarł, czego nie mogę mu wybaczyć.

We fragmencie z wulgaryzmem parafrazuję cytat Stasiuka, żeby nie było, że jestem jakąś prostaczką.

Więc tak dla odmiany, zamiast pisać mi sztampowe 'sto lat', powiedzcie czego życzyć Wam?

dress: asos (sh), scarf- second hand

Face of Jesus in my soup

2011-07-14T12:38:00.000-07:00

Spódnica w paski urzekła mnie już dawno. Podoba mi się szalenie, choć napis na metce 'Zara' w wolnym tłumaczeniu znaczy niewątpliwie: 'zrobiona najtańszym kosztem, źle i ze słabego materiału, wyrzuć mnie po trzech praniach'. To wszystko nie zmienia faktu, że raz na jakiś czas daję się nabrać na ciekawy wzór, ładny kolor albo dobry fason, nie bacząc na czyhające skutki uboczne. Ale co tam, są wakacje, można poszaleć!

Zestaw denerwująco prostacki i nawet irytujący (bo ach, ten krzyż, zgryźliwy uśmiech i myśl, że oto może zostanę w końcu trendsetterką podkultury) uświetniają choć trochę okulary. Sklep www.szkła.com zrobił mi prezent na urodziny i mogłam sobie wybrać dowolny artykuł z asortymentu. Zdecydowałam się na model Ray-Ban Aviator - nie mam jeszcze takiego fasonu w swojej kolekcji, a poza tym dobrze mieć w końcu okulary, które naprawdę zabezpieczają wzrok przed promieniami UVA/B i posiadają filtr polaryzacyjny. Miła odmiana, po latach noszenia tanich egzemplarzy, które może i fajnie wyglądają, ale w rzeczywistości oprócz funkcji estetycznej nie spełniają żadnej innej.

fot. Dead Butcher

skirt: zara, t-shirt: atmosphere, bag,shoes: romwe, sunglasses: Ray Ban (www.szkla.com)

where is my mind?

2011-07-05T14:26:00.000-07:00

Przed Wami ostatnia porcja zdjęć z akcji Stradivarius:

bardzo się boję być jedyna w swoim rodzaju

2011-07-02T15:40:00.000-07:00

Przed Wami kolejna stylizacja ze współpracy z marką Stradivarius.

Można podziwiać dziś moje udo, nieskażone jeszcze cellulitem (to m'ironia rzecz jasna)
a z takimi oczyma to ja się już urodziłam, proszę państwa.

all clothes: stradivarius

wieczna nostalgia panuje na wydziale polonistyki

2011-06-29T13:17:00.000-07:00

Najgorsze, co może być, to dać sobie coś wmówić. A, że kościół jest dobry, jeśli seks, to tylko po ślubie, że Polska to ładny i tolerancyjny kraj, że wszystkie polonistki to okularnice, że jeśli blog szafiarski, to mowa tylko o szmatach itd. Ja na pewno nie dam sobie wmówić, że wszelkie neologizmy, skróty myślowe i inne dziwolągi są potrzebne polszczyźnie. Z całego serca nie znoszę wyrazów: cefałka, biżu (jako skrót od biżuterii), narapa (jako połączenie słów 'nara' i 'pa'), feciu (że niby 'fujka', tzn. coś niefajnego), mi to tito (WTF?!!), non toper (WTF2!!!!), krejzol, żal.pl (żal.pl), gastro, jarać się, foch... o zapożyczeniach z j. ang nie wspominając. Są jakieś wyrazy/ wyrażenia, które irytują Was?

fot. Paweł

blouse: cubus, tk maxx, skirt: stradivarius, hat: hathat, necklace: panda eyes jewellery, bag: romwe, shoes: melissa (hego's)

;;;o

2011-06-27T14:37:00.000-07:00

Nicotine, Valium, Vicodin, Marijuana, Ecstasy and Alcohol. Coccccccaine! Holiday/Feel Good Hit of the Summer

Od ostatniego postu podróżuję jedynie w przedziałach czasowych dla niepalących. Pomyślałam nawet niedawno, by wykonać zadanie z gwiazdką i założyć obcasy. Stwierdziłam potem, że w tym życiu dane mi są jednak jedynie onuce. Z pozdrowieniami dla chińskich butów z romwe, dzięki którym jeszcze trochę, a specyficzny aromat zaczadziłby mnie, mego konkubenta i całe osiedle.

jeans, blazer: stradivarius, t-shirt,shoes* - romwe, bag: h&m, headband: iloko

Więc jadę sobie i palę

2011-06-13T13:39:00.000-07:00

W 8 godzin można dolecieć z Polski do Nowego Jorku, można przeczytać również całą gazetę Bluszcz, od wstępniaka po zapowiedź kolejnego numeru, mając nawet czas na wirtualną odpowiedź na listy i wystawienie czerwonym długopisem noty nagannej felietonowi pani Alicji Resich Modlińskiej, która z pisaniem jest chyba w ciemnej dupie.

Przez 8 godzin można również tłuc się z Wrocławia do Warszawy pociągiem tanich linii kolejowych, bijącym rekordy w ilości przystanków, przesiadek i liczby pasażera na metr kwadratowy. Toteż podczas ostatniej podróży relacji Warszawa Centralna - Wrocław Główny okazałam resztki burżułajstwa i pojechałam Intercity.

Wszystko fajnie, ale w zwykłym pociągu samemu wybiera się miejsce do siedzenia, tu masz przydzieloną miejscówkę i o ile w zwykłym osobowym zazwyczaj omijasz przedziały, gdzie królują panny w kozakach po pachy, których główną dewizą życiową są śmiechy chichy, szeroki łuk zakreślasz również wszędzie tam, skąd wydobywa się swąd kanapki z jajkiem, kiełbasą, lub gdzie są dzieci i zwierzęta, a już w ogóle pod uwagę nie bierzesz wagonu, w którym są adidasy i wygolone głowy i zawsze zbyt częste 'kurwa kurwa' - w Intercity ucieczki już nie ma.

Tym sposobem przez 6 godzin zostałam uziemiona z babcią, która wcinała kanapki z pasztetem lub kiełbasą (naprzemiennie, a precz z nudą!), w uwiązanej na szyi torebce skrzętnie chowała telefon, na który nie pokwapiłby się największy złodziej, trzymała tam również piniądze, a rozsuwając niebieski polar obczajała, czy nikt nie widzi, co robi, (oczywiście nikt nie spostrzegł), a na dokładkę czytała mini wersję pisma świętego. I niech sobie babcia robi nawet na drutach w tym pociągu, ale nie wchodź mi pani w mą przestrzeń osobistą. Na nic zdało się ostentacyjne przymykanie oczu, pokazowe ziewanie i przybieranie pozycji pół-leżącej, przez 6 godzin, ja, człowiek, który wraca z imprezy u Zuzolińskiej w Warszawie, gdzie ludzie-buraki podjeżdżają na imprezy limuzynami i gdzie czarnoskórzy zapraszają do hotelu Ibis, ja venila, kobieta, która położyła się spać, kiedy na dworze było już jasno (posługuję się eufemizmami, gdyż zwyczajnie miałam kaca) - przez 6 godzin byłam jej wolnym słuchaczem, jako, że nie miałam siły powiedzieć NIE. O! Nie dziękuję ci panie, za to, że nie nauczyłeś mnie być asertywnym skurwysynem (to taki cytat ze Stasiuka).

fot. Paweł

jacket: siren, hoodies: CCKT, shorts: stradivarius, shoes: camaieu, bag: h&m

* Tytuł to część referenu z piosenki "Bonończyk" (musical "Idiota")

Do you read me?

2011-06-06T10:58:00.000-07:00

Ja, Venila, uroczyście oświadczam, iż mam sobie za nic wzburzone spojrzenia przechodniów, kiedy oto, podczas największych upałów poruszam się po mieście w butach, które z powodzeniem uznać można za zimowe, nie mam roznegliżowanej klaty, a moje nogi wciąż i już na zawsze będą wyglądać anemicznie.

Potrzebuję koczowniczego trybu życia, dobrego campervana lub przyczepy campingowej, by móc podróżować, podróżować, podróżować i uśmiechać się do poranków po nocy spędzonej pod gołym niebem. Och, jaka pani dzisiaj ckliwa.

Przy okazji, w najbliższy czwartek odwiedzam Warszawę, więc gdyby ktoś chciał się spotkać lub jeszcze lepiej przenocować mnie (gratis popływam w twojej wannie), będzie ciekawie! / edit: aktualna jest już tylko pierwsza część tego zdania, ponieważ będę nurkować u Zuzolińskiej/

fot. Paweł

Wystawiłam kilka rzeczy na sprzedaż: http://ven-store.blogspot.com/

dress: szafomania, blouse: h&m (sh), belt: second hand, shoes: camaieu, cross necklace: panda eyes shop

She was hot!

2011-05-23T10:51:00.000-07:00

Już miałam pisać, że w moje życie wkroczyła paranoja, ale wreszcie nadeszło ciepło i janość wiekuista rozświetliła mój umysł. Czekam na okres, kiedy przyjdzie mi odhaczyć w końcu jedną sprawę i zacząć drugą, a później to już tylko pozostaje mi dążenie do doskonałości.

Wzór panterki ma w sobie coś z dewiacji, może myślę stereotypowo, ale mam wrażenie, że zawdzięcza to latom 90-tym, kiedy równocześnie był synonimem kiczu, pseudoluksusu i enerdowskich dywanów. Dumałam jak najęta, co zrobić, ażeby nie wyglądać jak pani pierwsza z brzegu i wyszło mi to.

fot. Paweł

skirt: stradivarius, cardigan: siren, t-shirt: brashy couture, necklace: panda eyes jewellery, bracelet: kelly melu

shoes: dash44

Konkurs STRADIVARIUS

2011-05-23T05:45:00.000-07:00

Wieczorem dodam post mojej dzisiejszej stylizacji, a tymczasem chciałabym Was zaprosić do udziału

w konkursie organizowanym przez Stradivarius&Chicisimo, który miałam przyjemność współtworzyć.

Spośród 5 zaprezentowanych stylizacji głosujecie na tą, która najbardziej Wam się podoba i z której jednocześnie chcielibyście mieć rzeczy w swojej szafie. Bowiem to spośród głosujących na każdy zestaw zostanie wylosowanych łącznie 5 osób, które otrzymają wszystkie elementy ubioru znajdujące się na konkretnym zdjęciu. Wszystkie rzeczy pochodzą ze sklepu Stradivarius. Moja rola w tym momencie się kończy, bez względu na liczbę otrzymanych głosów, żadna z nas w tym konkursie nie wygrywa. Jest to zabawa przede wszystkim dla Was.

Aby zagłosować, musicie założyć konto w Chicisimo.

Powodzenia

Aby wziąć udział w konkursie kliknij tu: [klik]

Konkurs trwa od 23-31 maja

czynne całą dobę

2011-05-18T12:33:00.000-07:00

Oto jakaś dziewczyna wchodzi do Internetu i tam się przedstawia na przykład jako księżniczka, niech będzie perska. Nawet jeśli w rzeczywistości jest garbata, garb zostanie przez nią zeskamotowany, a ona okaże się niewiastą prawdziwie cudowną i będzie przeżywała rozmaite przygody w zetknięciu z amatorami swej urody na olbrzymich obszarach Internetu. Ktoś może ją także - w Internecie oczywiście, nie naprawdę - pohańbić, obrabować, nawet zgwałcić. Tam można powiedzieć wszystko - jak w utworach literackich.

S.Lem

jacket: levi's, t-shirt: second hand, necklace: panda eyes shop

venila for stradivarius

2011-05-13T13:07:00.000-07:00

Moja ostatnia wycieczka krajoznawcza do stolicy tego pięknego kraju zaobfitowała współpracą ze Stradivariusem. I chociaż nie polubiłyśmy się po raz kolejny, ja i Warszawa, dzień wspominam wspaniale, organizatorzy akcji zadbali o luksusowe noclegi dla przyjezdnych z prowincji, a podczas całego przedsięwzięcia ani razu nie pomyślałam, że coś mi się nie podoba .

Przed Wami jeden z 4 powstałych wtedy zestawów. Że tak powiem, maxi dress zdeflorowało Venilę, bo to jej pierwszy raz z tego typu odzieniem.

Od przyszłego tygodnia na portalu Chicisimo będzie trwał konkurs, w którym będą brać udział nasze stylizacje, a w którym Wy będziecie mieli szansę wygrać ubrania ze Stradivariusa.

Ave!

all: Stradivarius

i jeszcze dwa ogłoszenia dla moich parafian:

1) Dead Butcher zreinkarnował się i przedstawia swoją wersję torebki od Jil Sander

2) Na moim fanpage'u na FB trwa konkurs, w którym do wygrania jest sukienka z Szafomania.pl

rich bitch

2011-05-08T14:33:00.000-07:00

Zawsze, kiedy zdarza mi się dodać trochę dłuższy niż podpis pod zdjęciami tekst, mam nadzieję, że moi czytelnicy pokuszą się o odrobinę refleksji. I szczerze powiem, że coraz rzadziej się zawodzę. Dzięki wam za to!

Dzisiaj, o dziwo nie będę co poniektórych doprowadzać do irytacji swoim piśmiennictwem, bo zamierzam was zostawić ze zdjęciami i z filmem. Enjoy!

foto and video: Paweł

shorts, t-shirt: stradivarius, jacket: levi's, hat: vintage

bag: h&m, sunglasses: iloko, vintage shop, shoes: bronx

dzika, dzika młodość

2011-05-03T12:57:00.000-07:00

myśl niezapisana wydaje się genialna

fot. Paweł

jacket: levi's, blouse: h&m, skirt: DIY, shoes: dash44

świat pachnie ładnie

2011-05-02T13:47:00.000-07:00

Piszę do was odurzona najlepszą zieloną herbatą na świecie (Clipper), gorzką, bo od dnia drugiego maja tegoż roku pańskiego z mniej lub bardziej prozaicznych powodów postanowiłam zaprzestać picia herbaty z cukrem. Siedzę ubrana jak rasowy dres i zasępiam się, choć przyznam, że nawet to robię stylowo. Przed wami zdjęcia, które zostały wykonane jeszcze wtedy, kiedy nie trzeba było opatulać się płaszczem zimowym, a na których widać moje nagie nogi (nie sposób doszukiwać się bledszych!) W tym tygodniu czeka mnie Warszawa i na razie ściśle tajny projekt dla marki Stradivarius. Lubię podróżować, ale najbardziej widowiskowe są jednak moje wycieczki po świecie języka. amen

całkiem gołe nogi, na które patrzy całe miasto

fot. Paweł

blouse: second hand, dress: asos, headband: iloko, bag: h&m, shoes: dash44

Po co być Polakami?

2011-05-01T11:54:00.000-07:00

Odpuściłam sobie tegoroczne święto pod tytułem 'polska dzicz pije' i hedonistycznie uprawiam w swych pamiętnikach werbalną agresję. Oglądam właśnie X Factor i zastanawiam się czy producenci mają nas widzów za debili. Podobne odczucia wzbudzają we mnie inne programy i seriale, a już produkcje TVP2 i Polsatu plasują mój wymiot w okolicach gardła. A w ramach pisania pracy magisterskiej zaczęłam gruntowne porządki w mieszkaniu.O!

Wszystkie produkty z kolażu znajdziecie w sklepie internetowym Iloko. Przyznam, że niska cena akcesoriów wzbudziła moją podejrzliwość, ale po przetestowaniu 2 rzeczy, stwierdzam, że nie odbiegają normą od produktów, które kupujemy w sieciówkach, więc bez obaw można tam buszować.

To był wpis reklamowy.

* Tytuł posta to nawiązanie do dramatu D. Masłowskiej (recenzję napisałam kiedyś TU)

noce postarzają, nie śpijmy

2011-04-28T13:31:00.000-07:00

Podczas kiedy postanowiłam nie zadręczać Was już dłużej plagiatem obuwniczym w postaci

balerinek i Bronxów i uznałam, że to najwyższy czas, by zaprezentować nowe buty, aparat zwany również Nikodemem odmówił posłuszeństwa (o ironio!) i po kilkunastu zdjęciach się rozładował, bezczelny. Tak więc mam dokładnie jedno zdjęcie, na którym widać wszystko to, co jest poniżej pasa.

Naszyjnik z delamo wykorzystany jako ozdoba głowy jest wyrazem mojej tęsknoty za prawdziwym, kolorowym pióropuszem, o którym marzę, w którym miałabym ochotę tańczyć do utraty tchu i w przepychu szarych dni mogłabym poczuć się jak najwznioślejsza kobieta. Niecodzienna i nie pierwsza z brzegu. Dzika.

fot. Paweł

parka: ClubCouture, necklace: delamo, leggins- no name, bag- vintage, kowbojki: dash44, t-shirt: byjooyshop

Na moim facebooku trwa konkurs, w którym do wygrania są 2 bony po 50 zł do wydania w sklepie DASH44. Zainteresowanych zapraszam TUTAJ

* Post dedykowany Vilkowi ;)

Wilk stepowy

2011-04-20T12:02:00.000-07:00

Dzisiaj dla odmiany będą same zdjęcia. A co!

Biję tylko ukłony dla mojej nowej torebki, dla której zwariowałam.

Autorką tego cuda jest Marta Muszyńska-Józefowicz, a jej prace możecie zobaczyć/kupić

na Pakamerze.

fot. Dead Butcher
ps. wystawiłam kilka rzeczy na sprzedaż: www.ven-store.blogspot.com

jacket: levi's, shorts, blouse: bershka, necklace: delamo, bag: pakamera

nadwrażliwość to mój wróg

2011-04-15T10:03:00.000-07:00

Do długiej spódnicy założyłam trampki, co jednak nie wyszło mi na dobre (popełniłam zbrodnię, zawiadamiam o zbrodni przeciwko ludzkości!). Tę maxi spódnicę, która od ostatniego posta zdążyła się nieziemsko zeszmacić, mogliście oglądać TU a koszulę TU. I pomimo tego, że z gracją mogłaby już wymiatać z kątów kurz, nie spisuję jej jeszcze na straty.

Czytam właśnie 'Zbyt głośną samotność' Hrabala i niezmiernie dziwi mnie fakt, że Polacy nie czytają książek. Żyję w kraju, który od piętnastu pokoleń umie czytać, a tego nie robi. A przecież to takie piękne, kiedy bierzesz soczyste zdanie, a ono rozpływa się w tobie, wsiąka i pulsuje w żyłach. Kocham ten stan.

cape: romwe, skirt: new look, shirt: massimo dutti, circle scarf: american vintage, belt: second hand

Pierwszy krok w chmurach

2011-04-13T08:12:00.000-07:00

Jestem entuzjastką noszenia głowy w chmurach, a chumry chyba gustują w takich ludziach jak ja.

fot. Paweł

jacket: levis, t-shirt: tally weijl, shorts: bershka

M. Zień

2011-04-04T11:27:00.000-07:00

W tamtym tygdoniu (31.03-2.04) we wrocławskim świecie modowym zawrzało. Odbyły się bowiem warsztaty projektowania ubioru nie z kim innym, a z samym Maciejem Zieniem. Wszystko działo się pod strzechą Domu Handlowego Renoma, który to zresztą słynie z dobrej renomy. Od razu uprzedzę, że w warsztatach brałam udział raczej jako dziennikarz/reporter/korespondent, gdyż rysować zwyczajnie nie potrafię, jestem pod tym względem jakby ułomna, więc raczej sobie darowałam. A właśnie umiejętność narysowania/naszkicowania projektu sukni wieczorowej była pierwszym etapem konkursu. Jako, że życie bywa trudne spośród ok. 100 osób jury wybrało finałową 10-tkę. I tu zaczęła się zabawa!

(w międzyczasie, coby czytelnik nie przysnął, o ile w ogóle czyta, zarzucę moją stylizacją)

dress: Gosia Baczyńska (sukienkę pragnę sprzedać, więc jeśli wpadła komuś w oko - pisać)

shoes: bronx, bag: reserved, jacket: levis

Ten sam biały (i jak się nieoficjalnie dowiedziałam niesprzyjający szyciu) materiał, 2 dni i presja stworzenia namacalnej wersji wizji, która została naszkicowana podczas eliminacji. Żeby było przyjemniej, stanowiska pracy umieszczone zostały na terenie hali sprzedażowej, by całemu procesowi twórczemu mogli przyglądać się wszyscy klienci. Warto było jednak walczyć, bo na zwyciężczynię czekał staż u Maćka Zienia, a jak wiadomo, taka fucha na ulicy nie leży! 2 kwietnia na oficjalnym pokazie, oprócz prezentacji kolekcji sklepów Pinko, Guess czy Max Mara, mogliśmy zobaczyć właśnie sukienki 10 finalistek. Byłam naprawdę pod wrażeniem, że w ciągu tak krótkiego czasu można stworzyć tak ładne kreacje, i że z tego samego materiału można wykonać tak różne konstrukcje. Ostatecznie I miejsce zajęła Marlena Stawasz.

Kamila Kochniarczyk - zapamiętajcie sobie to nazwisko, bo czuję, że dziewczyna zajdzie daleko. O ile jej finałowy projekt nie zawrócił mi specjalnie w głowie, o tyle sukienka wg własnego projektu, w której przyszła na pokaz, powaliła mnie z nóg. Mam namiary do Kamili i mam nadzieję, że razem coś zdziałamy.

Projekty finalistek

[fot.Renoma]
I na koniec oczywiście pokaz Macieja Zienia. No cóż mogę powiedzieć... MISTRZ!

ps. drodzy organizatorzy, zapraszajcie mnie częściej na takie eventy. nie wpycham się do pierwszego rzędu, nie piję szampana i mało jem!

Johnny, I'm only dancing*

2011-04-02T04:03:00.000-07:00

Pisałam już kiedyś o tym, że mam swojego faworyta na słowo wytrych roku - będzie nim z pewnością HIPSTER. Jest z nim trochę, jak z określeniem vintage, każdy go używa, ale nie każdy do końca wie, co znaczy. I o ile w przypadku poszukiwań ubrań vintage wybierało się na przejażdżki do lumpeksów, tak w przypadku bycia hipsterem pozostaje tylko zaopatrywać się w śmietnikach, lub kontenerach z odzieżą PCK.
The word hipster will never, ever go away, the word hipster should always be with us!

Niżej znajdziecie mini foto-relację z wrocławskieg sabatu szafiarek. No wiecie, te nasze wrocławskie spotkania nie są takie zwyczajne, bo jak już uda nam się zebrać, to na pogaduchy wpada nawet Maciek!

A dzisiaj idę na jego pokaz! A niedługo na blogu konk, w którym do wygrania niewykorzystana saszetka z cukrem prosto od Zienia!

jacket: levis, blouse: CCKT, dress: asos, scarf: india shop, bag: river island

(buty- made in china, ale dają radę już trzeci sezon)

* tytuł notki nie jest o dziwo tytułem piosenki Bowie'go, a nazwą zespołu, o którym niedługo będzie głośno

(bo jestem jego managerem! ;)

na zdj. Rykoszetka, ja i Kinia*, fot. Erill

Jeśli kiedykolwiek będziecie we Wrocławiu, walcie drzwiami i oknami do Kingi, by zechciała się z wami spotkać. Jest tak niesamowicie wesołą, szaloną i energiczną osobą, że chyba nie da się tego opisać. Za każdym razem, kiedy rzuci jakąś anegdotę, umieramy ze śmiechu, dławiąc się jednocześnie dymem papierosowym. Ale cóż, jest taka prosta zależność pomiędzy paleniem a zaciąganiem się ideą.

Kinga perfekcyjnie podsumowała blogowych anonimów: 'to tak, jak by ktoś chodził po mieszkaniach, od domu do domu, pukał i mówił ci, że masz chujową meblościankę'. amen

cisza zamiata ulice

2011-03-30T13:19:00.000-07:00

Zastanawiałam się kiedyś nad tym, czy nazwa ulicy, przy której mieszkamy ma jakiś wpływ na nasze życie. Śmiem znajdować pewne analogie. I tak w mojej mieścinie na ul. Kolejowej mieszkają sami wykolejeńcy, orędownicy picia nalewek z plastikowych kubeczków, wariaci oraz osoby nieprzystosowane do życia w społeczeństwie. Na ulicy Ciemnej mieszkają prawdopodobnie cicho-ciemni lub amisze, niestety to tylko moje przypuszczenia i wybujała fantazja, bo nie mam pojęcia, gdzie ta ulica się znajduje (acz dumnie widnieje w lokalnym spisie!).

Mieszkańcy Rzemieślniczej z zawodu są nikim szczególnym (o ironio!), a przy Spacerowej znów mały paradoks - mieszka tu największy odsetek osób starszych, które z lubością uprawiają parapeting. Sezon już się zaczął, więc Marcela z Krystyną wyciągają swoje poduchy i jazda, koleżanko, zobaczmy kto kupił nowy wóz, komu amputowano rękę i kto chodzi ubrany do kościoła jak ulicznica. Kto pracuje, a kto się opierdala, kto robi zakupy w lidlu, a kto w biedronce, z kim chodzi ta młoda gówniara spod dwunastki, a z kim i dlaczego z nikim nie chodzi syn generała. Kto ma rzęcha, kto spłaca kredyt, kogo mąż bije, kto w tym roku nie był na wakacjach, kto się żeni... Zapytaj lokalnej elity. One wszystko wiedzą.

Przy Bohaterów Getta Warszawskiego powinni mieszkać jacyś wybitni zasłużeni, kombatanci wojenni itd. Aczkolwiek nie to, że okolica nie jest jakaś nadzwyczajna, bo i owszem, można tam zgarnąć całkiem wybitny wpierdol werbalny od dziesięciolatka, a to się ceni.

Osiedle Mickiewicza popularne jest wśród dresiarzy, ciężko znaleźć analogię, ale zaraz, zaraz. Szacunek dla pisarza szerzy się wśród młodzieży za pośrednictwem piśmiennictwa. Wyrażają oni swoje bóle i emocje zamalowując domofony i mury niewybrednymi sloganami, jak niegdyś robił to Gustaw/Konrad, jak by nie patrzeć dziad. Adamie, człowiek, który wydrapał słowo CHUJ na ścianie, jest przecież lepszym poetą od ciebie!Sorry...

*trochę skłamałam i użyłam nazw ulic z dwóch różnych miast

fot: Paweł

blouse: desire clothing skirt: pull&bear, leather jacket: levi's, bag: river island

Przegląd prasy wszelakiej

2011-03-18T16:41:00.000-07:00

Rozprawiałam kiedyś na temat poziomu gazety Elle.Dziś na warsztat biorę magazyn MALEMEN, który przypadkiem wpadł mi w ręce. W tym tekście zadomowi się ironia, więc niewyrobiony czytelnik ma prawo obrzucić mnie jajkiem tudzież pomidorem z napisem 'bełkot pseudointelektualny'.

Gotowi? No to jedziemy.

Wszystkie znaki na niebie, mówią, że nieuchronnie zbliżam się do klimakterium przemawia za tym m.in.fakt, iż nie wiedziałam co w slangu młodzieżowym oznacza idiom 'zdjąć sim locka' (pozbawić dziewictwa), a na coś słabego mówi się 'wieśniarada', nie puszcza się już sygnału ani głuchego, a 'biedaka'... z definicji branżowych mamy tutaj 'rurasy' i 'cwelki' (mokasyny). Jeszcze trochę i okaże się, że przemawiam do was archaizmami.

Poza tym najmodniejszym trendem sezonu jest planowanie płci dziecka. Jak zrobić syna? To proste. Parom, którym zależy na absolutnej pewności pozostają dwie metody: selektywna aborcja bądź selektywne dzieciobójstwo, rozpowszechniane z powodzeniem w krajach azjatyckich. Tako rzecze Oliwier Jamnik i jego magazyn Malemen (najbardziej luksusowy magazyn dla mężczyzn na rynku!)

A w artykule zatytułowanym : Pięć metod, by się uspokoić i nie nakrzyczeć na dziecko, znalazłam intrugujący fragment:

wytnę, zawieszę na lodówkę, zrobię syna z selektywnej aborcji i poczekam, aż mój instynkt macierzyński osiągnie apogeum, po czym ochoczo zastosuję się do rad pana redaktora.

Peter pan collar dress

2011-03-15T13:24:00.000-07:00

Rudy to najbardziej nieprzewidywalny i nieokreślony z kolorów, bo ani to czerwień, ani rdza, ani oranż. Rudy to rudy! Ma charakter. Niektórzy mówią, że bywa wredny, zadziorny i kapryśny. Gdy jest zły, potrafi rozgrzać się do czerwoności, parzy i syczy, ale oswojony daje ciepło. Napisał to Dawid Rosenbaum w najnowszym Bluszczu, a ja przyklasnęłam potwierdzając jego słowa.

Już kiedyś to pisałam - nie lubię ładnych, nazbyt dziewczęcych ubrań, dlatego przeważnie grzeczne sukienki zestawiam z czymś bardziej codziennym, w tym przypadku padło na militarną pelerynę.

I ogłoszenie parafialne: Wrocławiu, spotkajmy się! Piszę tu, nie na forum, by może wreszcie na szafiarskie spotkanie przyszły nowe osoby (Adę i Erill uwielbiam, Kotową i Anakondę również, ale nie zaszkodziłoby poznać kogoś jeszcze!)

fot. Paweł

dress: desire clothing, cape: romwe, shoes: bronx, hat: vintage

Modny Wrocław

2011-03-15T09:17:00.000-07:00

W zeszły weekend uczestniczyłam w eventach modowych organizowanyh przez Dom Handlowy Renoma we Wrocławiu. Mimo, iż Wrocław jest jednym z największych miast w Polsce, w dziedzinie mody dzieje się tu niestety niezbyt wiele, więc jeżeli już coś się wydarzy staram się z tego korzystać.

Całe sobotnie popołudnie upłynęło mi pod znakiem mody. Najpierw obejrzałam pokazy ubrań pochodzących ze sklepów, które znajdują się w Renomie (m.in. New Look, Mexx, River Island). Najbardziej podobała mi się kolekcja River Island, a dokładniej buty tej marki. Nie wiem jak z jakością butów z RI, ale ubrania tej marki nie należą do najtrwalszych.

Największe wrażenie zrobił na mnie pokaz papierowych sukienek. Mam nadzieję, że nadejdą w końcu czasy, kiedy recykling w naszym kraju będzie na naprawdę wysokim poziomie, a my ze starych gazet i kartonów po sokach, sami będziemy tworzyć sobie ubrania.

Następnie udałam się na Warsztaty Przerabiania Ubrań, które prowadziły: Anka Walicka i Katarzyna Stefanik z SAPU. Z 15-tu zapisanych osób przybyła tylko jedna - ja. No cóż, niech żałują ci co nie przyszli, ale z drugiej strony również im dziękuję, bo dziewczyny mogły poświęcić mi cały swój czas, a atmosfera była bardzo luzacka. Na warsztat poszedł mój stary, czarny sweter. Efekty metamorfozy możecie zobaczyć poniżej, aczkolwiek pragnę zaznaczyć, iż jest to dopiero 'idea'. Jeśli inspirację dziewczyn wcielę w życie (co znając siebie może nigdy nie nastąpić - lenistwo to jednak grzech) pokażę większe zdjęcia!

Zostałam obdarowana tuzinem materiału, toną pomysłów i bogatsza o inspiracje udałam się do domu.

Digital Fashion Show

2011-03-13T05:42:00.000-07:00

Sobotni wieczór spędziłam w klubie Szajba na Digital Fashion Show. DFS to projekt, ktory miał na celu odnalezienie nowej formy artystycznej dla video, mody i muzyki. 15 zaproszonych artystów pracowało nad swoimi filmikami, a efekty mogliśmy zobaczyć na wczorajszej premierze. Osobiście jestem pod dużym wrażeniem. Trzy z pięciu filmów były naprawdę dobre i wywołały we mnie spore emocje. Nie wiem, czy będzie można zobaczyć gdzieś w internecie całe produkcje, póki co zamieszczam kadry z filmów.

1) Pierwszy film, który zrobił na mnie wrażenie, to pokaz kolekcji Varvary Frol.

2) Filmik Agnieszki Światły i Grupy 13 -plus przede wszystkim za ciekawy montaż i dobre ujęcia. Na poniższym filmie możecie zobaczyć backstage, który oddaje klimat całej produkcji. Każdy kto zna poczynania wrocławskiej Grupy 13 wie czego się spodziewać!

3) Philip Roth i jego kolekcja - zachwycił mnie klimat filmu i mistrzowskie zdjęcia.

Varvara Frol, Agnieszka Światły

Hey little sister, can I come inside?

2011-03-09T08:47:00.000-08:00

Dziś pisać zbyt wiele nie muszę, bo znakomite zdjęcia zdecydowanie lepiej potrafią toczyć między sobą enigmatyczne dialogi.

Na etykiecie od herbaty z chińskimi przysłowiami przeczytałam dziś rano, że bez odwagi nie zostanę wodzem. Zainspirował mnie ten tekst, stwierdziłam, że musi być ktoś pierwszy, kto wyjdzie przed szereg i zawstydzi resztę, więc założyłam komin jako spódnicę. Zmieściłam się - widzocznie są plusy posiadania niedowagi, a (komin w swojej pierwotnej formie możecie zobaczyć tu)

W marcu modowa strona Wrocławia kwitnie, toteż mam zamiar wybrać się na kilka imprez, a następnie podzielić się z wami wrażeniami.

[jestem wciąż na etapie nauki j.angielskiego, więc jak znajdziecie jakiś karygodny błąd, poprawiajcie mnie, może się czegoś nauczę]

ENG
While having my breakfast this morning, I read this old Chinese saying: 'without courage you don't become a leader’. I have to say that I find it very inspiring.

Then I thought that it would be nice to do something different today… I mean fashion-wise... so I’ve decided to wear my snood as a skirt! This March is a good month for fashion in Wroclaw. The city blossoms! I’ll be attending quite a few fashion events, and will definitely report back! Stay tuned...!

fot. Paweł

leather jacket: levi's, scarf, belt: second hand, circle scarf: american vintage, sunglasses: vintage shop, shoes: bronx

Los Angeles

2011-02-16T08:40:00.000-08:00

Oglądając dziś najnowszy lookbook marki Nasty Gal, stwierdziłam, że basen ze zdjęć wydaje mi się

bardzo znajomy. Odkurzyłam folder z pobytu w LA i nie myliłam się - zdjęcia robione były na dachu

wieżowca Pegasus. W tym samym apartamentowcu spędziliśmy 3 dni na couchsurfingu u Lauren.

Ponieważ na naszym podróżniczym blogu publikowaliśmy naprawdę garstkę zdjęć, które zrobiliśmy i też

nie do końca relacjonowaliśmy podróż, tak jak byśmy chcieli, postanowiłam dzisiaj zabrać Was na mini

przejażdżkę po Los Angeles.

Nie lubię tego miasta, nie przypadło mi ono specjalnie do gustu, a tygodniowy pobyt

tam utwierdził mnie w przekonaniu, że gdybym znowuż miała tam pojechać zdecydowałabym się na inne

miasto Californi. I będę z Wami szczera - w rzeczywistości Miasto Aniołów nie ma nic wspólnego z tym, co widzimy w TV :)

Pierwsze 2 dni spędziliśmy na couchsurfingu u Ryana, który mieszkał w hiszpańsko-meksykańskiej

dzielnicy z małymi, tekturowymi domkami. Na całej dzielni chyba tylko my i on byliśmy białymi ludźmi. Plusy

mieszkania w okolicy Pasadena to przede wszystkim piękny widok ze wzgórz i małe, tanie knajpki

serwujące przepyszne oryginalne tortille i burritos.

Ryan pracował jako freelancer i zajmował się nagłośnieniem koncertów i innych wydarzeń. Dzięki temu
był w trasie koncertowej m.in. z Daft Punk, a poza tym zobaczył naprawdę spory kawałek świata.
Dniami zwiedzaliśmy, a nocami graliśmy w Guitar Hero!

Spędziliśmy wspólnie 2 dni, włócząc się po mieście i poznając LA od strony tubylca, nie turysty.

Zwiedziliśmy całe Downtown, czyli centrum miasta, w którym doprawdy nie ma nic ciekawego, najstarszą dzielnicę El Pueblo, Chinatown, Koreatown i wylądaowaliśmy w fajnej knajpce Phillipes, gdzie spożylismy takie oto kanapki:

Jednego wieczoru wybraliśmy się na szaleńczą przejażdżkę jeepem i wjechalismy do Griffith Park, na szczycie którego znajduje się obserwatorium. Tam też moglismy podziwiać panoramę miasta. Los Angeles jest ogromne. Już podczas lądowania samolotu przez ponad 20 minut leci się nad samym miastem. Dla porównania Warszawa liczy 1,7 mln. mieszkańców, Los Angeles 19,6 mln...

Na kolejne 4 noce przenosimy się na Downtown. Jedną noc spędzamy w hotelu, 3 kolejne na couchsurfingu. Bardzo się cieszymy, kiedy okazuje się, że Lauren mieszka na tej samej ulicy, przy której mieści się nasz hotel (Flower Street), nie musimy zbyt długo dźwigać naszych bagaży, które łącznie ważą dobre 40 kg.

O Los Angeles mówi się, że to miasto bez chodników, bo każdy jeździ tutaj autem. Coś w tym jest, bo nawet wzdłuż plaży umiejsciowiona jest szeroka autostrada.

[wspominany basen]

Zatrzymujemy się u Lauren, studentki projektowania obuwia, która mieszka w cudownym apartamencie w samym centrum LA. Lauren jak na prawdziwą Amerykankę przystało dzień rozpoczyna od garści 'pillsów' :D (tzn. np. 3 ibuprofeny zapobiegawczo na dobry początek dnia).

Jako, że Downtown już dawno mamy zwiedzone, śmigamy dalej. Najpierw do Hollywood, które jest baardzo mocno przereklamowane i poza sklepami z pamiątkami dla turystów nie ma tam nic ciekawego. O, przepraszam, bronią się jedynie vintage shopy i nieźle zaopatrzone sklepy muzyczne. Zamiast podziwiać kolejny sklep z beznadziejnymi gadżetami, my wstąpiliśmy do Muzeum Psychiatrii. Wszak w innych miastach nie zdarzyło nam się spotkać, aż tylu mentali (mental people) :D - pora sprawdzić, skąd się biorą.

Studio nagraniowe, w którym nagrywa m.in. Limp Bizkit

W drodze do tego studia widzieliśmy z autobusu policyjną obławę. Do muru przyparci byli 2 gangsterzy, których policjanci zakuwali w kajdanki trzymając przy okazji w rękach swoje guny. Wyglądało to tak nierealistycznie i zupełnie jak z filmu, że wysiadając przystanek dalej całkiem o tym zapomnieliśmy, nie bacząc na czyhające gdzieś za rogiem niebezpieczeństwo. A przestępczość w LA to niestety nie mit, już podczas pierwszej nocy dane nam było widzieć policyjne helikoptery, które latały bardzo nisko, świecąc wielkimi halogenami po oknach, w poszukiwaniu przestępcy!

Porzućmy ciemną stronę LA i przenieśmy się jeszcze na plażę. To zdecydowanie najlepsza strona tego miasta. Na plaży w Santa Monica wylegiwaliśmy się leniwie, choć wietrzna pogoda nie pozwoliła wykąpać się w oceanie. Pieszo przeszliśmy do Venice Beach, na deptaku którego tak często widujemy córkę Hanka Moody'ego grającą na gitarze.

Tak szerokiej plaży jeszcze nie widziałam

Chwała tym, którzy dobrnęli do końca opowieści ;)

PLUM

2011-02-15T12:42:00.000-08:00

CCKT to marka promująca utalentowanych artystów - grafików z całego świata. Rysunek z bluzy, którą mam na sobie został zaprojektowany przez Shen Plum, ilustratorkę z Toronto, która zafascynowana jest kulturą zachodnią oraz azjatycką, a także szeroko pojętą naturą. I choć czasami przeklinam twórcę Internetu, miejsca, dzięki któremu już nie trzeba wychodzić z domu - cieszę się, że są w końcu instytucje, które dają szanse młodym ludziom zaistnieć.

ENG:
CCKT is a brand, where talented artist from around the world are promoted. Drawing from my blouse was designed by Shen Plum, an illustrator from Toronto, Canada. And even though sometimes I curse the creator of the Internet site through which no longer need to leave the house - I am glad they are institutions that gives opportunities for young people.

fot. Paweł

blouse: CCKT, dress, skirt: tk maxx, cape: romwe, bag: vintage, circle scarf: american vintage (Rajmarek)